+ Pokaż spis treści

Zjazd gnieźnienski

Zjazd gnieźnienski


Bolesław Chrobry, mal. Jan Bogumił Jacobi (fot. wikimedia)1.   Bolesław Chrobry był synem Mieszka I. Kontynuował politykę ojca. Za jego panowania Polska stała się państwem silnym, z którym liczyli się sąsiedzi.

2.   W 997 roku udzielił pomocy w misji chrystianizacyjnej do Prusów biskupowi praskiemu Wojciechowi. Po męczeńskiej śmierci misjonarza Bolesław wykupił na wagę złota jego zwłoki i pochował w Gnieźnie. W ten sposób Polska uzyskała własnego męczennika, który został w Rzymie uznany za świętego, a katedra gnieźnieńska stała się jeszcze ważniejszym miejscem kultu.

3.   W 1000 roku doszło do wydarzenia, które odbiło się głośnym echem w całym świecie chrześcijańskim - zjazdu gnieźnieńskiego, czyli przybycia do Gniezna cesarza.
Zjazd został przez Polskę starannie przygotowany na drodze dyplomatycznej w Stolicy Apostolskiej i na dworze cesarskim. Był w pewnym sensie prezentacją dorobku cywilizacyjnego młodego państwa wobec najwyższego autorytetu ówczesnego świata zachodniochrześcijańskiego.
Na zjeździe ogłoszono utworzenie arcybiskupstwa w Gnieźnie, któremu podlegały nowo założone biskupstwa w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu.
Otton III według polskiego kronikarza Galla Anomima, "mianował go [Bolesława] bratem i współpracownikiem cesarstwa i sprzymierzeńcem narodu rzymskiego".

Otton III (fot. wikimedia)Relacja kronikarza niemieckiego, uczestnika zjazdu, Thietmara wskazuje, że Chrobry został potraktowany w sposób szczególny, zwłaszcza iż cesarz założył na jego głowę swój diadem. Obustronne dary wzmocniły więzi przyjaźni. Chrobry otrzymał domniemany gwóźdź z krzyża Chrystusowego oraz kopię włóczni św. Maurycego (symbol walki za wiarę). Otton III otrzymał ramię św. Wojciecha oraz oddział 300 pancernych.

4.   Dwa lata później zmarł cesarz Otton III, a jego następca prowadził z Bolesławem Chrobrym wojny o Milsko i Łużyce. Zakończyły się one sukcesem polskiego księcia i przyłączeniem tych ziem do Polski. Następnie Chrobry wyruszył z wyprawą wojenną na Ruś Kijowską, wracając z której włączył w granice swego państwa tereny zwane Grodami Czerwieńskimi.

5.   Na Wielkanoc 1025 roku, po uzyskaniu zgody papieża, Bolesław koronował się na pierwszego króla Polski. Koronacja miała ogromne znaczenie polityczne i moralne, ponieważ świadczyła o niezależności władcy i jego państwa. Wprawdzie wkrótce Chrobry zmarł, ale jego koronę przejął Mieszko II, syn wyznaczony na następcę.