+ Pokaż spis treści

Wilk


WilkPoza okresem rozrodczym łączy się w stada zwane watahami. Poszczególne osobniki tworzą jedność, ale bez utraty swojej indywidualności. Dopiero w stadzie wilk może upolować duże zwierzę np. dorosłego łosia, na którego samotny wilk nigdy by się nie odważył zapolować. U podstaw łączenia się w watahy leży wzajemne rozpoznawanie się. W stadzie tworzy się struktura socjalna i zostają przydzielone odpowiednie role do wypełnienia. Przewodzi najsilniejszy samiec (bisior), chociaż niektórymi akcjami dowodzi stojąca najwyżej w hierarchii samica (wadera). W czasie polowania poszczególni członkowie stada współdziałają ze sobą, ścigając ofiarę, lub po rozdzieleniu na mniejsze grupy osaczają ją. Zdobycz jest dzielona między między wszystkich członków stada odpowiednio do ich rangi. Do poważnych walk wewnątrz stada dochodzi dość rzadko. Spięcia są rozładowywane przez okazywanie uległości i poddania się przez osobnika przegrywającego. Okazanie nieosłoniętego gardła powoduje zahamowanie agresji u zwycięzcy. W czasie polowania po wytropieniu ofiary wytrwale ją ścigają. Umięśnienie ciała jest nastawione na długo trwający wysiłek i mięśnie nie ulegają zmęczeniu już po krótkim, większym obciążeniu. Gonią ofiarę godzinami, utrzymując przy tym wysoką średnią prędkość. W czasie pogoni długo pozostają na tropie zdobyczy, nie widząc jej. Umożliwia im to znakomity węch. Doskonałym narządem tego zmysłu jest długi nos wilka. Gdy dopadną zwierzę, atakują je ze wszystkich stron, wyskakując na zmianę z otaczającego ją stada.