+ Pokaż spis treści

Wiewiórka pospolita


WiewiórkaW lasach liściastych i parkach miejskich przeważają osobniki rude, natomiast w ciemnych lasach iglastych częściej występują czarnobrunatne, gdyż przy takim ubarwieniu w ciągu dnia mniej rzucają się w oczy. Znakomicie wspinają się po drzewach, z jednakową zwinnością wchodząc po pniu do góry, jak i zbiegając głową na dół. Niewielki ciężar ciała umożliwia im balansowanie po cienkich gałązkach wysoko w koronach drzewa. Długi, puszysty ogon pełni rolę stabilizatora i steru w trakcie wykonywania skoku. W odpowiednio obszernej dziupli lub w rozwidleniu gałęzi w koronie drzew buduje kuliste gniazdo z gałązek lub liści, w którym śpi i w którym rodzą się młode. Najwyższą aktywność wykazują wiewiórki w okresie rozrodczym. Samce zawzięcie gonią wiewiórki na same czubki drzew. W pozostałych porach roku wiewiórki prowadzą raczej samotnicze życie. Tylko na zurbanizowanych terenach występują w większym zagęszczeniu, gdyż są tu najczęściej dokarmiane przez ludzi. W środowisku naturalnym ich liczebność ulega znacznym wahaniom. Jadłospis wiewiórki pospolitej jest urozmaicony. Składa się z orzechów, orzeszków bukowych, nasion świerkowych, sosnowych i jodłowych, żołędzi, a także jagód, owoców, grzybów i drobnych zwierząt. Ich dzienne zapotrzebowanie pokarmowe zaspokaja 10-15 szyszek świerkowych, a w przypadku szyszek sosny liczba ta przekracza 100. Łuski sosny są nagryzane od dołu tak, że odchylają się one lub odpadają, odsłaniając nasiona. Na uporanie się z jedną szyszką potrzebują około 3 minut. Wyjadają z niej przeciętnie 30 nasion, ważących łącznie 0,2 grama. Dzienna racja nasion ze 100-150 szyszek sosnowych stanowi 5-10% masy ich ciała. Gromadzona na czas zimy żywność najczęściej jest zakopywana lub chowana pod korzeniami. Wiewiórki nie zapamiętują położenia swych spiżarni. W razie głodu przeszukują po kolei różne miejsca, w których mogły ukryć część zapasów. Pomaga im w tym dobry węch, dzięki któremu odnajdują pokarm przysypany nawet grubą warstwą śniegu.