+ Pokaż spis treści

Wierzenia w Babilonii

Wierzenia w Babilonii


  1. Rozwojowi państw w Mezopotamii towarzyszył rozwój systemów religijnych. Zaczęto budować świątynie. Podstawowe znaczenie miał kult bóstw płodności i urodzaju. Istotną rolę odgrywał również kult przodków.

  2. Panteon bogów czczonych w starożytnej Mezopotamii zawierał zawrotną liczbę od trzech do czterech tysięcy bóstw. Każde miasto czciło swoich bogów, a powstanie wielkich państw spowodowało wywyższenie kilku z nich.

  3. W czasie hegemonii Babilonu władcą panteonu zostało, przedstawiane w postaci smoka o głowie węża, babilońskie bóstwo opiekuńcze, Marduk. Za najpotężniejszą z bogiń uchodziła, stojąca na lwie, uskrzydlona Isztar, bogini miłości, płodności i wojny.

  4. Nieśmiertelni bogowie mieli ludzką postać, władały nimi namiętności: byli kłótliwi, zakłamani, skłonni do bójek. Człowiek był wobec nich jak "trzcina na wietrze". Kult pojmowano jako służbę bogom. Uważano za konieczne wznoszenie im wspaniałych świątyń, składano bogate ofiary, z pokorą przyjmowano gniew, którego wyrazem było zsyłanie na ludzi głodu, wojny i chorób. Była to kara za grzechy, nawet te popełnione nieświadomie.

  5. Posąg bóstwa umieszczano w najtajniejszej części świątyni. Składano mu codziennie ofiary w postaci jedzenia, pachnideł, tam zanoszono doń modły i pieśni.

  6. Kapłani byli długo kształconymi specjalistami, uczonymi w piśmie (skrybami). Znajdowali się pośród nich m.in. egzorcyści, którzy zaklęciami uwalniali ciało chorego od demonów, oraz wróżbici, którzy odczytywali znaki z układów gwiazd, zjawisk przyrodniczych i wnętrzności zwierząt.

    Tablica I

    Kiedy na górze niebo nie było nazwane
    Na dole ziemia imieniem nie była obwołana
    Apsu [tylko] prapierwotny ich [bogów] rodzic
    Mummu [i] Tiamat, wszystkich sił rodzicielka
    Wody swe w jedno mieszały