+ Pokaż spis treści

Ukształtowanie powierzchni


Polska jest w zdecydowanej części krajem nizinnym. Wyrazem tego jest średnia wysokość Polski wynosząca 173 m. n.p.m.

W obrębie nizin, do których zaliczono oba pojezierza, obserwuje się duże zróżnicowanie hipsometryczne, często wysokości względne osiągają 100 m.

Skrajne punkty wysokościowe w Polsce:

  • najwyżej położony - szczyt Rysów w Tatrach (2499 m. n.p.m.)
  • najniższy punkt - depresja w Raczkach Elbląskich (1,8 m. p.p.m.).

Ze względu na morfologię terenu Polski wyróżnia się 4 pasy geomorfologiczne układające się równoleżnikowo. Są to kolejno z południa ku północy:

  1. pas młodych gór fałdowych orogenezy alpejskiej (Karpaty i Kotliny Podkarpackie)
  2. obszar starych gór fałdowych i wyżyn orogenezy kaledońskiej i hercyńskiej
  3. obszar staroglacjalny - zawarty między starymi górami fałdowymi a obszarem ostatniego zlodowacenia. Obejmuje niziny: Śląską, Południowo-wielkopolską, Mazowiecką i Podlaską
  4. obszar ostatniego zlodowacenia (bałtyckiego, północnopolskiego). Obejmuje niziny nadmorskie i pas pojezierzy, z dobrze zachowanymi formami polodowcowymi (moreny, ozy, drumliny, kemy, sandry, jeziora polodowcowe)


HIPSOMETRIA

  • obszary nizinne (do wysokości 300 m. n p m.) 91,30%
  • obszary wyżynne (od 300 do 500 m. n p m.) 5,60%
  • obszary górskie (powyżej 500 m. n p m.) 3,10%