Proszę czekać, trwa ładowanie prezentacji Trwa wczytywanie
Proszę czekać, trwa generowanie podglądu Trwa wczytywanie
SKUTKI BITWY NAD BZURĄ
Dezorganizacja
Jednym ze skutków Bitwy nad Bzurą jest dezorganizacja niemieckich wojsk i ich natarcie w kierunku Wisły, co zadziałało na korzyść Polaków, mimo przegranej walki
Dodatkowo, odciążyło to na tydzień oblężoną wówczas Warszawę, co umożliwiło lepsze przygotowanie stolicy do obrony.
Straty
1. W bitwie nad Bzurą poległo 15 tys. żołnierzy polskich, zaś 100 tys. dostało się do niewoli. Około 50 tysiącom udało się przebic do Warszawy. Straty niemieckie wynosiły około 8 tys. poległych i kilkadziesiąt zniszczonych czołgów.
Tadeusz Kutrzeba
Po przebiciu się z resztkami wojsk 22 września do Warszawy, został na krótko zastępcą gen. dyw. Juliusza Rómmla, dowódcy Armii „Warszawa”. Następnie z jego upoważnienia prowadził rozmowy kapitulacyjne z dowódcą niemieckiej 8. Armii gen. Johannesem Blaskowitzem i 28 września podpisał akt kapitulacji stolicy.
W niewoli niemieckiej dzielił los tysięcy polskich oficerów, przebywając aż do końca wojny w obozach jenieckich na terenie Niemiec. Z jego inicjatywy zostały przygotowane w obozie w Murnau tajne kursy przygotowujące młodszych oficerów do egzaminu do Wyższej Szkoły Wojennej. W kwietniu 1945 roku, po wyzwoleniu obozu przez wojska amerykańskie, objął przejściowo dowództwo nad przebywającymi tam oficerami.
W lipcu został wezwany do Londynu, gdzie otrzymał propozycję objęcia stanowiska ministra obrony narodowej, której nie przyjął. Stanął natomiast na czele – powołanej rozkazem szefa Sztabu Głównego z 12 października 1945 roku – Komisji Historycznej Kampanii Wrześniowej i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Jednocześnie uczestniczył w tworzeniu Instytutu im. gen. Władysława Sikorskiego w Londynie. Powrót do kraju uniemożliwiła mu jesienią 1946 nieuleczalna choroba (nowotwór), w wyniku której zmarł 8 stycznia 1947 roku w londyńskim szpitalu.
Władysław Bortnowski
 
21 września dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich na terenie Niemiec do kwietnia 1945r, kiedy wojska amerykańskie wyzwoliły obozy. Wyemigrował najpierw do Wielkiej Brytanii, a w 1954 r. przeniósł się do USA. Działał w wielu organizacjach polonijnych. W 1947 r. był jednym z współzałożycieli Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie, działał w Lidze Niepodległości Polski. Po przyjeździe do Stanów Zjednoczonych działał nadal w Lidze Niepodległości Polski, w stowarzyszeniu „Bratnia Pomoc”, w stowarzyszeniu Legionistów i Peowiaków. Jego głównym zaangażowaniem była jednak działalność w Instytucie Józefa Piłsudskiego w Ameryce.  Od 30 listopada1954 r. był członkiem Rady Instytutu, a od 19 czerwca 1955 r. wiceprezesem. Zmarł 21 listopada 1966 r.
W bitwie zostały rozbite armie "Pomorze" i "Poznań"

Bitwa odegrała także ważne zadanie operacyjno-strategiczne: zmusiła dowódzctwo niemieckie do zmiany planu działań i uniemożliwiła wykorzystanie niemieckich wojsk szybkich do przegrupowania na południowe skrzydło GA "Sud" w celu przyspieszenia działań na Lubelszczyźnie.

Pomimo klęski, bitwa stanowiła jeden z najważniejszych epizodów Kampanii Wrześniowej,
Była też największą operacją zaczepną przeciwko wojskom niemieckim przed 1941 r. Jest symbolem bohaterstwa i uporu polskich obrońców.
preloader
Czas trwania slajdu sekund
Poprzedni
Następny
Sprawdź
Wczytywanie...
Włącz autoodtwarzanie
Opis do slajdu
Źródła
Opis do slajdu
[x]