Szukaj
flash
uwzględnij zasoby typu flash
    • Rodzaje:
    • Wszystkie
    • Baza wiedzy
    • Materiały
    • Aplikacje
    • Przedmioty:
    • Język polski
    • Matematyka
    • Geografia
    • Chemia
    • Historia
    • Fizyka
    • Biologia
    • Filozofia
     
    Baza wiedzy
    Odbicie i załamanie światła (html5)
    Interferencja w cienkich warstwach
    Odbicie i załamanie światła (html5)
    Załamanie a zasada Fermata (html5)
    Załamanie, rola czasu i prawo Snelliusa (html5)
    Załamanie fal (html5)
    Załamanie światła na płytce równoległościennej (html5)
    Całkowite wewnętrzne odbicie (html5)
    Aplikacje
    Załamanie
    Interaktywna symulacja załamania promienia światła przechodzącego z powietrza do szklanego bloku. Steven Sahyun na podstawie pracy Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://sahyun.net/html5.php
    Odbicie i załamanie światła (html5)
    Zbadaj zmianę kierunku biegu światła na granicy dwóch ośrodków, o różnych współczynnikach załamania. Zobacz, jak zmiana ośrodka z powietrza na wodę czy szkło, zmienia kąt załamania. Pobaw się pryzmatami o różnych kształtach i twórz tęcze. Przykładowe cele kształcenia Wyjaśnij, w jaki sposób światło załamuje się na granicy pomiędzy dwoma ośrodkami i co określa kąt załamania. Zastosuj Prawo Snelliusa do wiązki światła laserowego, padającego na granicę dwóch ośrodków. Opisz w jaki sposób prędkość i długość fali światła zmienia się w różnych ośrodkach. Opisz wpływ zmiany długości fali na kąt załamania. Wyjaśnij powstawanie tęczy, po przejściu światła białego przez pryzmat. PhET Interactive Simulations, University of Colorado Boulder, https://phet.colorado.edu Na licencji CC BY 4.0
    Interferencja w cienkich warstwach (html5)
    W tej symulacji, można zbadać interferencję światła w cienkich warstwach. Gdy światło biegnące w jednym ośrodku, pada na cienką warstwę materiału, która styka się z innym ośrodkiem, część światła odbija się od przedniej powierzchni błony, a część przechodzi przez błonę, odbijając się od jej tylnej powierzchni i wraca do pierwotnego ośrodka. Fale interferują ze sobą. Interferencja może być konstruktywna, destruktywna lub pośrednia, w zależności od grubości błony. Zauważ, że w symulacji fala padająca jest pokazana na górze. Fala, która odbija się od przedniej powierzchni błony jest przesunięta niżej, a fala odbita od tylnej powierzchni jeszcze niżej, żeby je lepiej uwidocznić. Źródło. Autor: Logan Scheiner. Oryginalna symulacja: Andrew Duffy.Tłumaczenie Edukator.pl
    Szlif diamentu
    Dowiedz się, za pomocą interaktywnej symulacji Ck-12, więcej o załamaniu, odbiciu i całkowitym wewnętrznym odbiciu na przykładzie promienia światła padającego na diament.
    Załamanie, a zasada Fermata
    Załóżmy, że mamy dwa punkty i chcemy, żeby promień światła biegł od jednego punktu do drugiego. W tej symulacji, pierwszy punkt jest w kolorze czerwonym, a drugi punkt jest w kolorze fioletowym. Zgodnie z zasadą Fermata: Promień świetlny poruszający się (w dowolnym ośrodku) od punktu A do punktu B przebywa najkrótszą możliwie drogę optyczną, czyli taką, na której przebycie potrzebuje minimalnego czasu. W ośrodku jednorodnym będzie poruszać się wzdłuż linii prostej łączącej te dwa punkty. Nieco bardziej interesująco wygląda to przy zmianie ośrodka. W tej symulacji mamy do czynienia z dwoma ośrodkami. Punkt 1, od którego biegnie promień świetlny, znajduje się w ośrodku 1 (na przykład powietrze), podczas gdy w punkt 2, do którego zmierza, znajduje się w ośrodku 2 (na przykład szkło). Można regulować współczynnik załamania każdego ośrodka, a także zmieniać położenie punktów 1 i 2. Można także zmieniać hipotetyczne położenie trzeciego punktu (kolor zielony w symulacji), znajdującego się na granicy pomiędzy ośrodkami, przez który światło miałoby przechodzić na swojej drodze od punktu 1 do punktu 2. Należy znaleźć takie położenie tego punktu, żeby czas przejścia z punktu 1 do punktu 2 był minimalny. Innymi słowy, na podstawie zasady Fermata, trzeba podać rzeczywisty tor światła. Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5/
    Załamanie, rola czasu i prawo Snelliusa (html5)
    Symulacja pokazuje związek między zasadą Fermata (najkrótszego czasu), a prawem Snelliusa (prawo załamania). Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5/
    Załamanie fal (html5)
    Interaktywna symulacja załamania fali na granicy dwóch ośrodków. Źródłem światła może być albo czerwona kropka w ośrodku 1 lub fioletowa kropka w ośrodku 2. W każdym przypadku rozważamy promień światła padający na granicę ośrodków w miejscu zielonej kropki, której położenie jest ustalone. Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5/
    Załamanie światła na płytce równoległościennej (html5)
    Światło jest emitowane przez czerwoną kropkę, znajdującą się w powietrzu (źródło światła można przeciągnąć w lewo lub w prawo). Promień pada na jedną ze ścian prostopadłościennej płytki (można regulować współczynnik załamania materiału płytki). Część światła odbija się, pozostając w powietrzu, a część jest przekazywana do płytki. Czerwona linia odniesienia jest przedłużeniem promienia padającego na płytkę. Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5/
    Całkowite wewnętrzne odbicie (html5)
    Źródłem światła jest fioletowa kropka w ośrodku 2. Promień światła pada na granicę dwóch ośrodków w miejscu zielonej kropki, której położenie jest ustalone. Czarne linie, w jednym z ośrodków, sygnalizują kąt graniczny. Kiedy kąt padania jest mniejszy lub równy kątowi granicznemu, część światła odbija się pozostając w ośrodku 2, a część załamuje się przechodząc do ośrodka 1. Jeżeli kąt padania jest większy od kąta granicznego, zachodzi całkowite wewnętrzne odbicie. W ten sposób działa światłowód. Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5/
    Współczynnik załamania światła
    Zmierz kąt padania i kąt załamania, aby określić współczynnik załamania materiału. Autor Frank McCulley (tłumaczenie Edukator.pl). Źródło http://www.thephysicsaviary.com/
    Model załamania
    Symulacja pokazuje model załamania w postaci kolumny marszowej. Patrzymy z góry na pięć szeregów maszerującej grupy. Kiedy kolumna przemieszcza się z jednej powierzchni (powiedzmy parkingu) na inną powierzchnię (np. pole trawiaste), szybkość marszu może się zmienić. Z tą zmianą prędkości wiąże się często zmiana kierunku - dzieje się tak, gdy kolejni maszerujący w danym szeregu docierają do drugiej powierzchni w różnym czasie. Jest to analogia zachowania światła, gdy prechodzi z jednego ośrodka do drugiego. Współczynnik załamania ośrodków można ustawić za pomocą suwaków - im większy, tym wolniej maszerujący (światło) przemieszcza się w tym ośrodku. Kąt padania, mierzony od normalnej (prostopadła do granicy ośrodków), można również ustawić za pomocą suwaka. Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5/
    Tęcza
    Przedstawienie biegu promieni tworzących tęczę Ustaw współczynnik załamania światła dla danej długości fali (regulacja suwaka zmieni również kolor promieni). Zaznacz odpowiednie pola wyboru. Przeciągnij wiązkę promieni (przeciągając w pionie widoczny mały kwadracik). Podwójne kliknięcie w dowolnym miejscu panelu włącza tryb pełnoekranowy. © Fu-Kwun Hwang; Fremont Teng; lookang. Udostępniono na licencji Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike
    Gdzie jest ryba?
    Schematyczne wyjaśnienie dlaczego widzimy pływającą rybkę nie tam, gdzie się w rzeczywistości znajduje (załamywanie przez wodę promieni odbitych od ryby w wodzie). © Fu-Kwun Hwang; Fremont Teng; Loo Kang Wee Udostępniono na licencji Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike
    Załamanie w trzech warstwach
    Światło jest emitowane przez czerwoną kropkę, która jest w powietrzu. Wpada do ośrodka 2, a następnie przechodzi do ośrodka 3. Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5
    Pryzmat
    Symulacja pokazuje, jak działa pryzmat. Promień światła biegnie od lewej strony. Światło wychodzące z pryzmatu, na skutek dyspersji, jest rozszczepiane na różne kolory. Dyspersja oznacza, że współczynnik załamania zmienia się w zależności od długości fali światła - na ogół współczynnik dyspersji szkła wzrasta wraz ze spadkiem długości fali światła. Rezultatem jest to, że światło o mniejszych długościach fali odchyla się bardziej, gdy wychodzi z pryzmatu do otaczającego ośrodka. Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5
    Pierścienie Newtona
    Płasko-wypukła cienka soczewka leży zakrzywioną powierzchnią na płaskim kawałku szkła. Między nimi jest cienka warstewka powietrza o grubości zerowej w punkcie styku i stopniowo zwiększającej się wraz z oddalaniem się od tego punktu. Z góry pada monochromatyczne światło. Światło odbijające się od górnej i dolnej powierzchni cienkiej błony interferuje, prowadząc do powstania pierścieni, które widzimy po lewej (widok z góry). Po prawej mamy widok z boku. Należy zauważyć, że grubość cienkiej warstwy nie jest pokazana w takiej samej skali jak długości odbijanych fal - te fale pokazują interferencję konstruktywną lub destruktywną, w zależności od grubości cienkiej warstwy. Użyj suwaków, aby zmienić długość fali (jak to wpływa na położenie pierścieni?) i punkt, w którym rozważamy interferencję. Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5
    Załamanie fali
    Interaktywna symulacja załamania fali. © Fu-Kwun Hwang; Fremont Teng; Loo Kang Wee Udostępniono na licencji Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike
    Powstawanie tęczy
    Prosty schemat powstawania tęczy. Andre Duffy na licencji CC BY-SA 4.0. Źródło http://physics.bu.edu/~duffy/HTML5