+ Pokaż spis treści

Początki kontrreformacji

Piotr Skarga - fragment obrazu Jana Matejki (fot.: wikimedia)Kościół katolicki zmobilizował się dopiero w połowie XVI wieku. W 1545 roku rozpoczął się sobór trydencki. Sobór trwał lat osiemnaście i stał się początkiem kontrreformacji. Ustalono na nim obowiązujące wyznanie wiary, uznano Wulgatę (przekład Biblii św. Hieronima) za tekst obowiązujący przy tłumaczeniach na języki narodowe. Niektóre dokumenty soborowe (np. o grzechu pierworodnym) wymierzone były przeciwko poglądom Lutra. Sobór podjął też jednak próby odnowy moralnej kleru: nakazano rezydowanie w diecezjach i parafiach, zadbano o poziom oświaty kościelnej i wykształcenia duchownych.

Tuż przed soborem w Rzymie pojawili się jezuici pod wodzą swego założyciela Ignacego Loyoli. Zakon ten, w którym składa się ślub szczególnego posłuszeństwa papieżowi, stał się odtąd szermierzem kontrreformacji. Bardzo szybko jezuici pojawili się w Polsce: to właśnie jezuita, ksiądz Jakub Wujek, opracował pierwszy katolicki przekład Pisma Świętego (1599). Inny jezuita, ksiądz Piotr Skarga, zasłynął jako kaznodzieja (w "Kazaniach sejmowych" jako jedną z chorób trapiących Polskę wymienił "heretycką zarazę") i autor popularnych "Żywotów świętych", ale był także zasłużonym reformatorem szkolnictwa kościelnego.