od 1191 do 1215

Tablice synchronistyczne od 1191 do 1215

1 - Wydarzenia polityczne 2 - Wydarzenia gospodarcze 3 - Wydarzenia kulturalne
4 - Uwagi, komentarze

wcześniej

1
2
3
4
1191
     Aktywna polityka zagraniczna doprowadziła do buntu możnych krakowskich, którzy próbowali przywrócić do władzy Mieszka Starego. Natychmiastowa reakcja Kazimierza przynosi mu całkowite opanowanie sytuacji, do niewoli dostaje się syn Mieszka Bolesław. Za pośrednictwem arcybiskupa gnieźnieńskiego Zdzisława, bracia zawierają ugodę: Mieszko uznaje zwierzchnictwo Kazimierza w zamian za co, ten przekazuje Kujawy uwolnionemu Bolesławowi.  
 
     Książę bowiem Wielkopolski Mieszko Stary /.../, zapomniawszy wszystkich krzywd, jakich doznał od Kazimierza, wrócił do szczerej zgody i całkowitego pojednania za sprawą zręcznego pośrednika, /.../ arcybiskupa gnieźnieńskiego - zanotował w swojej kronice Jan Długosz.
1192
     Książę Kazimierz Sprawiedliwy przeprowadził wyprawę zbrojną przeciwko Jaćwingom, których pokonał zdobywając Drohiczyn.  
 
 
1193
     Jak zapisał pod tym rokiem Jan Długosz: w Starej Wsi spotykają się osobiście król węgierski Bela i książę polski Kazimierz i darowawszy sobie wzajemnie wszelkie urazy i krzywdy, odnawiają pod przysięgą przymierze zawarte dawno między królestwami Węgier i Polski. Postanawiają szczerze i bez zastrzeżeń podtrzymywać obopólną przyjaźń i poczuwać się do obowiązku wzajemnej pomocy, zarówno w powodzeniu, jak i w przeciwnościach. Po zawarciu tego przymierza rozjeżdżają się, obdarowawszy się nawzajem.  
 
 
1194
     5 V - zmarł w Krakowie Kazimierz II Sprawiedliwy. Jego nagła śmierć w trakcie uczty wzbudziła liczne wątpliwości i domysły
     Po śmierci seniora następuje ustanowiona przez możnych krakowskich regencja w imieniu dwóch małoletnich synów Kazimierza: Leszka i Konrada, w osobach księżnej wdowy Heleny, wojewody krakowskiego Mikołaja i biskupa krakowskiego Pełki.
 
 
     Już żyjący w tamtych czasach Wincenty Kadłubek pisał, że Kazimierz gdy pewne pytania zadawał biskupom o zbawieniu duszy, niewielki wychyliwszy puchar, padł na ziemię i wyzionął ducha; niepewna, czy chorobą rażony, czy trucizną.
1195
     Po zajęciu Kujaw Mieszko III Stary ruszył na Kraków w celu odzyskania władzy senioralnej, jednak natrafił na silny opór wojewody Mikołaja, którego wzmocniły posiłki ruskie. W stoczonej 13 IX bitwie pod Mozgawą wojska Mieszka zostały powstrzymane, a on sam został ranny i musiał wycofać się na Wielkopolskę. Idącego na pomoc księciu wielkopolskiemu, Mieszka Plątonogiego powstrzymał z kolei kasztelan sandomierski Goworek, mimo, że sam dostał się do niewoli. Regencja została uratowana ale w zamian kraj ulega trwałym podziałom politycznym na trzy odrębne dzielnice: Małopolsko-mazowiecką synów Kazimierza Sprawiedliwego, Wielkopolską Mieszka III i jego następców oraz Śląską potomków Władysława II Wygnańca.  
 
 
1197
 
 
     Wysłany przez papieża Celestyna III legat, Piotr z Kapui   przybył do Polski i na zwołanych w kolejnych diecezjach synodach wprowadził zasady reformy gregoriańskiej /spóźnione w stosunku do Europy Zachodniej o około sto lat/. Według Jana Długosza legat papieski o to głównie się zatroszczył przy reformie Kościoła, żeby duchowni wyrzekali się kobiet i nałożnic i prowadzili wstrzemięźliwe i czyste życie, które by mogło być przykładem dla świeckich. Bo wielu księży w tym czasie miało żony, jakby byli do tego uprawnieni. Ten bardzo gorszący zwyczaj wymieniony kardynał gorliwie usuwał i wykorzeniał z Kościoła polskiego. Pod najcięższymi karami zabronił księżom przyjmowania i utrzymywania kobiet, świeckim zaś nawet najwyższym dostojnikom polecił zawierać małżeństwa wobec władzy kościelnej.  
1198
     W wyniku porozumienia zawartego przez Mieszka Starego z księżną Heleną i regentami obalony w 1177 roku senior odzyskuje władzę zwierzchnią w Krakowie, z tytułu opieki nad małoletnim Leszkiem Białym, starszym z synów Kazimierza Sprawiedliwego. Uznaje on jednocześnie Leszka za swojego następcę.  
 
 
1201
     Zmarł władca Śląska Bolesław Wysoki, a jego następcą został jego jedyny żyjący wówczas syn, Henryk I Brodaty.
Możnowładztwo krakowskie ponownie obala Mieszka III Starego, gdy ten próbował unieważnić ustalenia zawartego wcześniej układu o zasadach sprawowania władzy senioralnej. Przywódca buntu, wojewoda Mikołaj wprowadził na tron krakowski księcia  Leszka Białego, zyskując przy tym szerokie poparcie mieszczan
 
 
Jednak usunięty Mieszko Stary nie pogodził się z losem i jak podaje Jan Długosz nie przestawał gnębić dzielnicy krakowskiej grabieżami, rabunkami, łupiestwami i innymi przykrościami
1202
     W trakcie trwania kolejnych starć o władzę w Krakowie umarł w Kaliszu Mieszko III Stary. Rządy w stolicy na krótko przejmuje jego syn, Władysław Laskonogi, obalony prawdopodobnie jeszcze w tym samym roku. Władza nad dzielnicą krakowską i sandomierską przechodzi w ręce Leszka Białego, a na Mazowszu księciem został jego brat, Konrad.  
 
 
1205
     19 VI - W wyniku odnowienia się sporów  pomiędzy polskim seniorem i Rusią Halicko-włodzimierską dochodzi do najazdu Rusinów na ziemie Leszka Białego. W stoczonej tego dnia ciężkiej bitwie pod Zawichostem wojska polskie zwyciężają, a książę halicko-włodzimierski Roman, ginie w bitwie  
 
     Według Jana Długosza zmieszany z tłumem swoich uciekających żołnierzy, wzięty w gromadzie przez Polaków, którzy ich ścigali, za prostego żołnierza, został zarąbany. Przyczyny wybuchu owej wojny nie są do końca jasne, być może Roman chciał zrzucić polskie zwierzchnictwo, prawdopodobne też, że wezwał go na pomoc pretendujący do tronu krakowskiego Władysław Laskonogi.  Ponieważ zmarły tragicznie książę ruski pozostawił małoletnich synów odnawiają się spory o wpływy na obszarze halicko-włodzimierskim, ponownie angażujące w to zarówno stronę węgierską - król Andrzej II, jak i polską.
1206
     W kraju wybuchł konflikt pomiędzy Władysławem Laskonogim a arcybiskupem gnieźnieńskim Henrykiem Kietliczem. Przedmiotem sporu jest kwestionowanie przez Kościół prawa książęcego do nominowania biskupów. Gdy po stronie Kietlicza opowiedział się bratanek Władysława, Władysław Odonic, władca Wielkopolski wypędził obu z kraju; schronili się oni na Śląsku, w dobrach Henryka Brodatego.
     26 X - Papież Innocenty III ogłosił bullę dla klasztoru cystersów w
Dodaj do swoich materiałów