+ Pokaż spis treści

Obwody prądu przemiennego


W obwodach mogą znaleźć się różne odbiorniki, stawiające prądowi opór. Wartość oporu stawianego prądowi przemiennemu nie zawsze jest równa wartości oporu stawianego prądowi stałemu. Zwykły opornik [żarówka, spirala grzejna] stawia obu prądom taki sam opór, oznaczany zazwyczaj literą R i nazywany oporem omowym [czynnym]. Kondensator stawia prądowi stałemu niezmiernie duży opór [stanowi przerwę w obwodzie i prąd może płynąć tylko do momentu naładowania kondensatora], natomiast prądowi przemiennemu stawia bardzo mały opór [kondensator na przemian ładuje się i rozładowuje]. Opór stawiany prądowi przemiennemu przez kondensator nazywamy oporem pojemnościowym [R C]. Opór pojemnościowy jest tym mniejszy im większa jest pojemność kondensatora [C] i im większa jest częstotliwość prądu. Zwojnica [cewka] o indukcyjności L stawia prądowi stałemu opór omowy zależny od długości zwiniętego przewodnika i pola jego przekroju oraz od rodzaju materiału, z którego jest wykonany [zazwyczaj miedź], a prądowi przemiennemu stawia dodatkowy opór [bierny] nazywany oporem indukcyjnym [RL]. Ten opór ma związek z wzbudzaniem SEM samoindukcji w cewce i jego wartość jest tym większa im większa jest indukcyjność [L] cewki i częstotliwość prądu. Obecność kondensatora, cewki, lub obu tych elementów w obwodzie prądu przemiennego powoduje, że natężenie i napięcie mogą nie być zgodne w fazie, tzn. nie osiągają w tych samych momentach wartości  np. maksymalnych czy zerowych.

Całkowity opór obwodu zawierającego R, L i C [opór omowy, cewkę i kondensator] nazywamy zawadą [Z]. Zawadę liczymy z wzoru :, gdzie  RL i RC wynoszą : i , a  .

W obwodzie prądu przemiennego można tak dobrać wartości RL i RC , by były sobie równe i wtedy zawada jest najmniejsza, równa oporowi R, oraz natężenie prądu osiąga największą możliwa wartość. Takie obwody, nazywane rezonansowymi wykorzystuje się do nadawania i odbioru fal elektromagnetycznych.