+ Pokaż spis treści

Obrzędy pogrzebowe Egipcjan

Obrzędy pogrzebowe Egipcjan


  1. Ważne miejsce w wierzeniach Egipcjan odgrywała wiara w życie pozagrobowe. Śmierć była tylko przemianą, a nie końcem istnienia. Dusze zmarłych wędrowały do Krainy Umarłych. Ale dusza istniała jedynie tak długo, jak długo zachowało się ciało człowieka. Stąd wykształciły się techniki mumifikowania zwłok. Aby zapewnić duszy miejsce, gdy ciała zabraknie, umieszczano w grobowcu podobizny zmarłego w postaci posągu lub malowidła (dlatego rzeźbiarzy nazywano "tymi, którzy utrzymują przy życiu"). Najbiedniejsi chowali swoich zmarłych w piaskach pustyni, bogatsi budowali grobowce i balsamowali zwłoki.

  2. Mumifikowanie rozpoczynano od pozbawiania ciała wnętrzności, które wkładano do specjalnych urn (kanopskich). Następnie zwłoki balsamowano i wypełniano pachnącymi i leczniczymi ziołami. Tak przygotowane ciało owijano w bandaże i umieszczano na nim amulety. Przygotowaną w ten sposób mumię umieszczano w kilku trumnach (jedną w drugiej), a trumny w sarkofagu. Każda z trumien była ozdobiona wizerunkiem zmarłego. Do grobów wkładano zapisane na zwojach papirusu zbiory zaklęć, przepisów i modlitw. Już samo ich posiadanie miało pomóc zmarłemu w dotarciu na Sąd Ozyrysa i do Krainy Umarłych. Nazywano je "Księgą Umarłych".
    Zmarłego wyposażano również w przedmioty codziennego użytku, sprzęty, odzież, żywność, a najbogatszych nawet w służbę.

  3. O losach człowieka po śmierci decydował Sąd Ozyrysa. Serce zmarłego (siedziba duszy) musiało na specjalnej wadze Thota zrównoważyć piórko sprawiedliwości Maat. Wtedy człowiek dostawał się do Krainy Umarłych, w przeciwnym wypadku pożerał je demon zwany "Zjadaczem Serc".

  4. Faraonowie często budowali dla siebie okazałe grobowce. Do najsłynniejszych należą piramidy oraz nekropolia w Dolinie Królów.
    Szczególne miejsce w dziejach Egiptu zajmują grobowce z okresu Starego Państwa - piramidy. Największą z nich była wybudowana ok. 2580 r. p.n.e. piramida Cheopsa w Gizie. Wznosiła się na wysokość 146 m, a jej kwadratowa podstawa miała boki długości 230 m. Do jej budowy zużyto ponad 2 miliony głazów o wadze 2,5 tony każdy!

  5. Rozwijała się rzeźba i reliefy, którymi zdobiono grobowce. Postacie bóstw i faraonów przedstawiano w pozycji siedzącej, stojącej lub kroczącej, w postawie sztywnej i wyniosłej. Odtwarzając ciała i twarze nie wolno było ukazywać ich starzenia się, wad (tzw. bezczasowa młodość) ani przedstawiać uczuć.
    Reliefy zdobiły ściany kaplic grobowych. Podobnie jak malowidła ścienne komponowano je parami, umieszczając jeden nad drugim. Postać ludzką przedstawiano tak, aby oglądający mógł zobaczyć jak najwięcej: głowę profilem, oko widziane z przodu, dolną część tułowia bokiem, tors z przodu, stopy bokiem.