+ Pokaż spis treści

Obieg informacji


W epoce stanisławowskiej wyraźnie wzrosła rola druku. Różnego typu wydawnictwa zaczęły być powszechnie używane w propagandzie politycznej. Zmienił się nieco wygląd pozycji drukowanych, popularność zyskał bowiem nowy krój czcionek oparty na łacińskiej antykwie. Z drobnymi modyfikacjami używa się go po dziś dzień.


W latach siedemdziesiątych XVIII wieku nastąpił rozkwit prasy polskiej. Wychodząca dwa razy w tygodniu zachowawcza "Gazeta Warszawska" osiągała nakład 1500 egzemplarzy. Pojawiły się także czasopisma społeczno-polityczne (np. "Monitor") i literackie ("Zabawy Przyjemne i Pożyteczne"). Szczytowy okres rozwoju prasy, zarówno pod względem ilości tytułów jak i jakości publikacji, przypadł na czasy Sejmu Czteroletniego. Nagły kres tego ożywienia nastąpił wraz z upadkiem Konstytucji 3 maja. Nawet w Księstwie Warszawskim prasa nie odzyskała swego znaczenia - ograniczała się do wysławiania cesarza Napoleona i jego czynów.


W okresie Oświecenia pojawił się nowy gatunek literacki - powieść, wzorowana na francuskiej lub angielskiej (najsłynniejsze wyszły spod pióra Ignacego Krasickiego). Rozwijało się także dramatopisarstwo. Obydwie te formy były wykorzystywane dla edukacji moralnej i politycznej społeczeństwa na równi z tekstami publicystycznymi.


Wciąż wielkie znaczenie dla obiegu informacji miała wymiana korespondencji, w tym także gazet rękopiśmiennych. W 1764 roku zreorganizowano pocztę. Ustanowiono Generalną Dyrekcję Poczt jako instytucję państwową, zaś cały kraj pokryła gęsta sieć stacji pocztowych.


Do pisania atramentem oprócz gęsiego pióra zaczęto używać piór metalowych - najpierw w prywatnej kancelarii króla Stanisława Augusta. Posługiwano się także ołówkami, bardzo jeszcze drogimi, importowanymi z Francji i Austrii.