+ Pokaż spis treści

Łowcy

Łowcy


1.   Podstawowymi zajęciami pierwszych ludzi były łowiectwo i zbieractwo. Polowania przynosiły coraz lepsze rezultaty dzięki wynalezieniu bumerangu, harpuna, miotacza do oszczepów, a wreszcie łuku (ok. 15 tysięcy lat temu!). W produkcji narzędzi wykorzystano wszystkie możliwości, jakie dawał kamień. Równocześnie pojawiły się narzędzia wykonywane z kości.

2.   Ludzie przystosowywali się do warunków klimatycznych. Zasiedlali nowe tereny, obszary przylodowcowe, a nawet arktyczne. Podstawowym  źródłem pożywienia stawało się tam mięso upolowanych zwierząt, a zbieractwo jedynie uzupełniało dietę. W ten sposób wykształciła się  specjalizacja - człowiek stał się łowcą. Dostosował się do sezonowych wędrówek zwierząt, prowadził koczowniczy tryb życia. Upolowane zwierzę wykorzystywał w całości:

  • mięso było podstawowym pokarmem;
  • wyprawiane czerwoną ochrą skóry służyły jako odzienie, do obciągania ścian namiotów lub jako naczynia;
  • poroże było narzędziem (dzidy, miotacze, pałki);
  • ścięgna i jelita używane były jako wiązania do trzonków narzędzi i broni;
  • przedziurawione zęby stawały się ozdobami.

3.   Najdoskonalszym surowcem do wykonywania grotów i ostrzy był kamień. Najodpowiedniejszym, czyli jednocześnie twardym i podatnym na obróbkę poprzez "obłupywanie", okazał się krzemień. Narzędzia kamienne osiągnęły niespotykaną wcześniej różnorodność i sprawność użytkową.

4.   Ludzie żyli w stosunkowo niewielkich (15-25 osób) gromadach. Koczowniczy tryb życia wymagał sprawiedliwego podziału obowiązków, narzucając uczestnictwo wszystkim członkom rodziny.
Koczownicy zawsze szukali schronienia przed zimnem, wiatrem, wilgocią i dzikimi zwierzętami. Najchętniej kryli się w grotach lub w schroniskach pod nawisami skalnymi, w pobliżu rzeki i, jeśli to możliwe, ponad dolinami - pastwiskami stad zwierząt.
Równie często zamieszkiwali na otwartej przestrzeni, na równinach, w dolinach lub na płaskowyżu. Budowali wtedy z różnego budulca szałasy lub namioty (niekiedy szkielet robiono z ciosów mamuta). Odkryte i zbadane przez archeologów pozostałości konstrukcji mieszkalnych świadczą, że budowano je jako siedliska tymczasowe lub obozowiska, w których łowcy zatrzymali się na kilka tygodni.

5.   Pierwsze ślady używania przez ludzi ognia datuje się na 70 000 lat. Początkowo człowiek wykorzystywał ogień powstały w wyniku działania sił przyrody. Ważnym wydarzeniem było nauczenie się rozpalania ognia przez pocieranie o siebie kawałków drewna, a potem również wykorzystując iskry powstające przy obstukiwaniu dwóch bryłek krzemienia.

6.   Odkryte groby dowodzą, że już pierwsi ludzie traktowali swoich zmarłych w szczególny sposób. Odkryty przez archeologów szkielet dziecka spoczywający na łożu z kwiatów, ciała przyobleczone w najpiękniejsze ubiory i ozdoby (np. koraliki, muszelki) i złożone w jamach świadczą, że obrzędy pogrzebowe stawały się coraz bardziej powszechne i złożone.  
Informować nas to może o wierze w życie pozagrobowe i religijnym sposobie myślenia. Liczne rysunki naskalne zdają się wskazywać, że pierwsi ludzie przebyli drogę od magii zapewniającej opiekę i pomyślność, do religii.