+ Pokaż spis treści

Kazimierz Jagiellończyk

Kazimierz Jagiellończyk
(1447-1492)


      Młodszy z synów Władysława Jagiełły i Sońki Holszańckiej. Dzięki zręcznej grze politycznej zdołał objąć władzę w państwie bez warunków, jakie wysuwał kardynał Oleśnicki i możnowładztwo. Częściowo musiał jednak spełniać żądania szlachty w chwili wybuchu wojny trzynastoletniej z Zakonem Krzyżackim (przywileje cerekwicko-nieszawskie 1454). Długotrwała wojna kończy się zwycięstwem Polski (tzw. drugi pokój toruński 1466). W polityce wewnętrznej, mimo powyższych ustępstw na rzecz szlachty, Kazimierz okazał się władcą twardym i zdecydowanym (kwestia powoływania dostojników kościelnych "tzw. wojna popia"). W polityce zagranicznej król dążył do objęcia jak największej ilości tronów (tzw. polityka dynastyczna), co w konsekwencji nie przyniosło jednak państwu polsko-litewskiemu korzyści. Choć Jagiellonowie obok swoich macierzystych państw przejściowo opanowali Czechy i Węgry (królem został tam Władysław Jagiellończyk - najstarszy syn Kazimierza). Nie współdziałali jednak ze sobą. A wręcz rywalizowali. W czasie swych długich rządów Kazimierz Jagiellończyk zdołał zapewnić państwu polskiemu znaczącą pozycję w Europie. Na swego następcę desygnował Jana Olbrachta, a następny z synów, Aleksander otrzymał tytuł wielkoksiążęcy na Litwie.