+ Pokaż spis treści

Kazimierz III Wielki

Kazimierz III Wielki


(1333-1370)


      Syn i następca Władysława Łokietka. Władca, którego działalność przyniosła mu zasłużony tytuł "Wielkiego". W początkach panowania zdołał zażegnać niebezpieczeństwo krzyżackie (układy w Wyszehradzie 1335 i pokój w Kaliszu 1343) i luksemburskie (układy w Trenczynie i Wyszehradzie 1335). Udanie ingerował w sprawy ruskie (włączenie do polski Rusi kalicko-włodzimierskiej). Nie tracił z oczu spraw Pomorza, Śląska i Mazowsza. Te sukcesy w polityce zagranicznej były możliwe w znacznej mierze dzięki sojuszowi z Węgrami. Podkreśleniem roli polski na arenie międzynarodowej był zjazd monarchów w roku 1304. W polityce wewnętrznej Kazimierz Wielki zmierzał do konsolidacji państwa. Ujednolicenie i skodyfikowanie prawa, usprawnienie administracji, popieranie osadnictwa na prawie niemieckim, założenie Uniwersytetu w Krakowie - to progi wiodące do tego celu. Szczególnie docenić należy działania króla jako "wielkiego budowniczego": nakłady na rozwój górnictwa (kopalnie soli) i handlu międzynarodowego. Kazimierz Wielki objął rządy w niewielkim, śmiertelnie zagrożonym państwie. Gdy umarł zostawił Polskę bogatą, zagospodarowaną i dość dobrze zabezpieczoną przed zagrożeniem z zewnątrz. Był ostatnim z Piastów. Umarł nie pozostawiwszy męskiego następcy.