+ Pokaż spis treści

Kangur


Kangur olbrzymi (fot. wikimedia)Jest największym żyjącym współcześnie torbaczem. Sposobem poruszania kangurów jest wykonywanie skoków z obunożnego odbicia. Kończyny przednie znacznie dłuższe niż przednie, a wydłużone stopy tworzą większe płaszczyzny odbicia. Kangury, przy tej samej prędkości poruszania się zużywają mniej energii w porównaniu z psem czy koniem. Taka specjalizacja w poruszaniu niesie ze sobą konsekwencje - kangury nie mogą sprawnie chodzić. Kiedy poruszają się wolno, opierają zad na tylnych łapach i ogonie, a następnie kołysząc się, przesuwają do przodu. Ogon nie jest ruchliwy, porusza się tylko w płaszczyźnie pionowej, co ułatwia utrzymanie równowagi w czasie skoków. Służy jako piąta kończyna przy wykonywaniu powolnych ruchów. Zaniepokojony kangur rudy ucieka z prędkością 40-50 kilometrów na godzinę na krótkich dystansach, wykonując skoki o długości 9-12 metrów i do 3 metrów wysokości. Samce agresywne, często wdają się w bójki z innymi samcami. doskonałymi bokserami. Będąc w niebezpieczeństwie kangur kopie silnie nogami (dwiema jednocześnie, opierając się na ogonie). Ma silnie rozwinięty czwarty palec z pazurem i niedoświadczonemu przeciwnikowi może nawet śmiertelnie uszkodzić powłoki brzuszne. Stara się też schwytać wroga przednimi kończynami, których uścisk może być śmiertelny nawet dla człowieka. Kangury tworzą stada, których wielkość waha się od kilkunastu do kilku setek osobników w zależności od zasobów pokarmu. Samica po trwającej 30-40 dni ciąży rodzi najczęściej jedno młode, ważące 800 miligramów (co stanowi 0,003 % masy ciała samicy, podczas gdy u człowieka masa noworodka stanowi 5% masy ciała matki). Młode przepełza od otworu płciowego do otworu torby wylizywaną przez matkę ścieżką, na brzuszną stronę jej ciała. Przyczepia się w torbie na stałe do sutka i pozostaje tam przez kilka miesięcy. W późniejszym okresie rozwoju torba służy mu jako schronienie.