+ Pokaż spis treści

Bolesław Chrobry

Bolesław Chrobry
(992 - 1025)


      Pierworodny syn Mieszka i Dobrawy. Objął władzę w kraju po wygnaniu młodszych, przyrodnich braci i macochy Ody, córki margrabiego marchii wschodniej Dytryka. W pierwszym dziesięcioleciu swych rządów konsolidował państwo. Prowadził też ożywioną działalność dyplomatyczną (dobre stosunki z cesarstwem i papiestwem, Skandynawią przez małżeństwo siostry Bolesława - Świętosławy - Storady, najpierw z Erykiem Zwycięzcą, królem Danii i Szwecji, a potem Swenem Widłobrodym; Węgrami poprzez małżeństwo siostry Mieszka Adelajdy z Geszą Węgierskim). W 999 roku polska zyskuje pełną kościelną niezależność. Papież Sylwester II tworzy w Gnieźnie arcybiskupstwo (pierwszym arcybiskupem został brat zamordowanego przez Prusów św. Wojciecha - Radzim Gaudenty). W roku 1000 miał miejsce słynny zjazd gnieźnieński, podczas którego cesarz Otto III potwierdził decyzję papieża, co do utworzenia arcybiskupstwa, nadał Bolesławowi i jego następcom władzę inwestytury kościelnej oraz uznał godnym władzy królewskiej. Do koronacji jednak nie doszło, a wraz ze zmianą na tronie cesarskim Polska weszła w konflikt z Niemcami. Początkiem wojny było wmieszanie się Bolesława w sprawy czeskie. Aż do 1018 roku Polska z powodzeniem rywalizuje z Niemcami. Pokój zawarty w tymże roku jest zdecydowanie dla niej korzystny. Także w 1018 roku Bolesław Chrobry najeżdża z powodzeniem na Ruś i zajmuje Kijów. Mocarstwowa polityka Bolesława Chrobrego przyniosła Polsce znaczne nabytki terytorialne. W roku 1025, na kilka miesięcy przed śmiercią, zdołał ten wybitny władca doprowadzić do swojej koronacji.