Biblioteka
[-]
Gabriela Zapolska
[-]

G. Zapolska - Moralność pani Dulskiej. Akt II


Ta sama dekoracja, co w akcie poprzednim. Ściemnia się powoli, długie cienie liliowoszare padają przez zamarzłe szyby. Po scenie, jak zwierz w klatce, tam i z powrotem automatycznym ruchem chodzi Dulski w szlafroku z zegarkiem w ręku. Zamyka oczy i chodzi tak jak lalka drewniana. Wreszcie ustaje. Zaraz otwierają się drzwi sypialni małżeńskiej i ukazuje się Dulska w gorsecie i spódnicy.


SCENA PIERWSZA

Dulska, Dulski, Hesia.


DULSKA

Felicjan! Felicjan!


Dulski budzi się i patrzy na nią.


Chodź! Czemu nie chodzisz? Jeszcze nie ma dwóch kilometrów. Ja tam rachuję!


Dulski pokazuje jej zegarek.


Co mi zawracasz głowę zegarkiem! Ja mam najlepszy zegar w głowie. Nie chodź! Nie chodź! Dobrze - powiem doktorowi. Umyślnie ci każę w pokoju chodzić na Wysoki Zamek, a nie po ulicy, żeby mieć nad tobą oko, czy nie szachrujesz, a ty... zresztą to twoja rzecz.


Chowa się za drzwi. Dulski zaczyna znów automatycznie chodzić. Wpada Hesia, ubrana strojnie, jasnoniebiesko, pantofelki, błękitne pończoszki. Całuje ojca w mankiet.


HESIA

Ojciec idzie na Wysoki Zamek?


Dulski kiwa głową.


A jeszcze ma ojciec daleko?


Dulski pokazuje pięć palców.


Pięćset?


Dulski kiwa głową.


To ojciec już koło Teatyńskiej?


Dulski mruczy. Hesia śmieje się.


Ale tak! Ale tak! A niech ojciec prędko idzie, bo tunel rozbijają.


Dulski patrzy na nią surowo i wzrusza ramionami. Hesia wskakuje na kanapę i przegląda się w lustrze, Dulski podchodzi do niej i ściąga ją z kanapy.


Mama nie widzi! (biegnie do drzwi pokoju dziewcząt) Mela! Mela!


GŁOS DULSKIEJ

Hesiu! Czy Mela ubrana?


HESIA

Jeszcze się pichci.


Dulski staje, zgorszony, i mruczy coś.


Ojciec nie rozumie? No... stroi się. Za ojca czasów tak nie mówiono? No to co? Teraz mówią.


DULSKA

wychyla się, ubrana odświętnie


Felicjan, przestań chodzić, już jesteś na Wysokim Zamku. Jutro pójdziesz do Kaiserwaldu.


Znika.


HESIA

idzie do okna i chucha na szybę, śpiewa

Pozamarzało jakby w jakim zlewie.


Dulski ogląda się i cicho idzie do pieca, włazi na krzesło i kradnie cygaro, w tej samej chwili Hesia się odwraca i widzi to. Dulski chrząka, idzie do przedpokoju, odziewa się, wraca, podchodzi do drzwi Dulskiej, stuka, ona wychyla się.


DULSKA

Już cię niesie do kawiarni. No, masz, swoje dwadzieścia centów. Teraz będę co dzień dawać po dwadzieścia centów. Tygodniowo nie... na nic. Zaraz wszystko przetracasz z koleżkami! A wracaj na kolację!


Znika.


Dulski chwilę stroi się przed lustrem, wreszcie wychodzi. Hesia biegnie natychmiast do pieca, włazi na krzesło i kradnie cygaro.



SCENA DRUGA

Wchodzi Mela, ubrana jak Hesia, jest blada i chora. Zatrzymuje się we drzwiach, po czym biegnie ku Hesi, która pokazuje jej język i ucieka ku kanapie.


MELA

Hesiu! Pokaż, coś ty wzięła?


HESIA

No, cygara... Wielka afera!


MELA

Ukradłaś?


HESIA

Och!... Przed chwilą ojciec kradł także. Jak taki kamienicznik może to robić, czemu ja nie mogę?


MELA

Po co tobie cygara?


HESIA

Po co? Wy-pa-lę.


MELA

Och! Kiedy?


HESIA

Jak będzie galówka. A potem pojadę!


MELA

Gdzie?


HESIA

Nad Bałtyk. Albo nie, dam cygaro kochankowi kucharki. Powiadam ci, widziałam go. Jest pucerem. No, rozumiesz, u lejtnanta... bardzo, bardzo...


MELA

Jak ty możesz się przyglądać takim?


HESIA

Czemu, czemu?... Cóżeś taka blada?


MELA

Głowa mnie strasznie boli.


HESIA

Może i ty buchnęłaś cygaro?


MELA

Och, nie!... Ja ciągle jestem taka słaba, tylko bym spała.


HESIA

Lepiej spróbuj ze mną chassés, moja złota, ja ciągle zapominam, z której nogi, moja droga, znów ten nauczyciel będzie mnie wstydził... Masz, rozwiązał mi się pantofel... Hanka! Hanka!


Wchodzi Hanka, blada, zmieniona.



SCENA TRZECIA

Mela, Hesia, Hanka.


HESIA

Zawiąż trzewik! Cóż znów, i ty jesteś chora? Patrz, Mela, jak ta wygląda.


HANKA

Panience się tylko zdaje.


HESIA

Ale - ledwo się włóczysz... A teraz możesz iść!


Hanka wychodzi. Hesia kręci głową.


MELA

To nic dziwnego. Ja wiem, dlaczego ona taka zmieniona.


HESIA

Wiesz? Powiedz!


MELA

Nie, Hesiu! to tajemnica. Mnie nie wolno nic powiedzieć, przynajmniej do czasu.


HESIA

Jak chcesz, taka tam ma tajemnice... No, no... daj łapę! Jak to chassés? Un, deux - un, deux...


Gwiżdże.


MELA

Hesiu, nie gwiżdż!


HESIA

Aha! Ziemia się trzęsie, co? No, a teraz walca, moja brylantowa.


Obejmuje ją, walcują.


MELA

Dlaczego mnie tak ściskasz?


HESIA

Bo ja jestem mężczyzną.


MELA

Ale ja nie mogę oddychać.


HESIA

Właśnie... a jak za kobietę, to tak, o! (przerzuca się na rękę Meli) Omdlewająco, omdlewająco, a potem w oczy... w oczy... Ja tak zawsze robię.


MELA

Ty?


HESIA

Ja! powiadam ci, studenty czerwienią się jak buraki.


MELA

Puść mnie...


HESIA

Co tobie?


MELA

Nie wiem, ale...


HESIA

No, to zagraj - cichutko, żeby mama nie przyszła. Ja nie mogę wpaść w tempo. (popycha Melę do fortepianu)


Walca!


Mela gra cichutko. Hesia chce tańczyć, robi pas, śmieje się, wpada w cake-walka.


Mela, cake-walka!


Mela gra cake-walka cichutko, Hesia skacze.

Wchodzi Zbyszko.



SCENA CZWARTA

Też same, Zbyszko.


ZBYSZKO

A to co?


HESIA

tańcząc

Cake-walk! Cake-walk! Cake-walk! A co, źle? Prawda, że jest we mnie materiał na szansę?


ZBYSZKO

Na dwie, nie na jedną.


HESIA

tryumfująco

A co?


ZBYSZKO

Skąd ty to umiesz?


HESIA

Ignania mnie nauczyła. No wiesz, Ignania Olbrzycka. Jej brat ciągle w tinglach siedzi, więc ją nauczył, a ona mnie.


ZBYSZKO

ironicznie

Myślałem, że cię twoja kucharka nauczyła.


HESIA

Ona?


ZBYSZKO

Przecież dopełnia twojej edukacji.


HESIA

Co znowu? Jak Bozię kocham - nie!


ZBYSZKO

z pasją

Jak to kłamie! Ech, tu wszyscy kłamią. Ale Boga to choć zostaw w spokoju, ty przynajmniej.


HESIA

Znów się złościsz! A byłeś już jakiś lepszy. No, Mela, jeszcze trochę. Powiedz, Zbyszko, czy dobrze, mój królu! Tak?


Tańczy.


ZBYSZKO

Ależ nie, przegnij się trochę jeszcze!


HESIA

Jak? jak?... (tańczą oboje) Jak dobrze, jak miło, jakby po powietrzu się latało!



SCENA PIĄTA

Ciż sami, Dulska.


DULSKA

wpada

Co się tu dzieje? Co to za balet?


ZBYSZKO

Dopełniam edukacji mej siostry.


DULSKA

Hesia! Jak możesz tak? Co to? (do Zbyszka) Z tobą to też jest krzyż pański. Albo chodzisz jak dzik, albo wyprawiasz wariacje i dziewczyny w to wciągasz.


ZBYSZKO

Dobrze już, dobrze. Po co tyle słów! Gdzież to was niesie w takiej paradzie?


DULSKA

Przede wszystkim nie niesie.


ZBYSZKO

Nogi was nie niosą?


DULSKA

To jest nieprzyzwoite i o tym się nie mówi.


ZBYSZKO

A to przyzwoite ubrać dziewczęta jak baletniczki? O! Jakie ażury!


DULSKA

To są dzieci, im wolno.


ZBYSZKO

Ładne dzieci! Pannice, aż ha!


DULSKA

Wszystkie panienki z dobrych domów tak na lekcje tańca chodzą.


ZBYSZKO

Niech się zaprawiają, niech się zaprawiają...


HESIA

Do czego? Do czego?


ZBYSZKO

Jak dorośniesz, będziesz się dekoltować na bal od góry, a teraz, jako dziecię naiwne, od dołu.


DULSKA

Zbyszko! Milcz! Jak śmiesz?! (do Meli) Cóżeś taka blada?


ZBYSZKO

Cóż dziwnego - zmarzła!


Ściemnia się.


MELA

Głowa mnie strasznie boli. Mamusiu, ja bym nie poszła...


DULSKA

Pokaż język! Biały. Znów coś zjadłaś! (przykłada jej rękę do głowy) Rozpalona. No, z tobą... to też! Może cię kłuje, co?


MELA

Tu mnie boli.


DULSKA

W lewej łopatce? Połóż sobie regolo. Jest tam używane, takie, co ojciec przykładał. I rozbierz się!


ZBYSZKO

Z czego? Ona już rozebrana. Niech się raczej ubierze.


DULSKA

Hesia! Płaszczyk, rękawiczki!


ZBYSZKO

Piechotą idziecie? Ona - tak? Jeszcze was zaaresztują.


DULSKA

Rany boskie, nie wytrzymam! A lampy jeszcze nie zapalać (do Zbyszka) Wychodzisz?


ZBYSZKO

Nie.


DULSKA

To przypilnuj pieca. My wrócimy za godzinę. Mela, idź się przebrać!


Hesia i Dulska wychodzą. Mela do swego pokoju.



SCENA SZÓSTA

Zbyszko sam, później Hanka.


Zbyszko chwilę stoi nieruchomy, potem wyciąga ręce leniwym, znużonym ruchem przed siebie, zwraca się do pieca, otwiera drzwiczki kopnięciem nogi, przysuwa sobie fotel, siada i siedzi tak spokojnie z papierosem przylgniętym do ust, z ręką opuszczoną na dół. Światło czerwonawe go oświetliło. Jest znużony i smutny. Drzwi się otwierają cicho, wsuwa się Hanka, widzi go, przybliża się, przyklęka i delikatnie, z jakąś psią pokorą całuje go w rękę. On głaszcze ją po głowie, czyni to machinalnie, nie patrząc na nią.


ZBYSZKO

No, już dobrze... dobrze...


HANKA

Proszę pana... ja...


ZBYSZKO

Co? Czego?


HANKA

Ja idę tam, gdzie pan kazał...


ZBYSZKO

A... tak! Idź! idź! A nie bój się, tylko mów śmiało i wyraźnie, jak i co.


Hanka klęczy, nieruchoma, otulona w fałdy chustki.


No, czemu nie idziesz?


HANKA

A bo ja wiem, tak mi jakoś...


ZBYSZKO

Ach, nie marudź... Idź, bo wrócą!


HANKA

wstając

Pójdę...


Wychodzi powoli, słychać, jak zatrzaskuje za sobą ciężko drzwi.



SCENA SIÓDMA

Zbyszko, Mela.


Mela w kaftaniczku, głowa związana. Podchodzi cicho do Zbyszka i siada na małym stołeczku naprzeciw niego.


MELA

nieśmiało

Zbyszko!


ZBYSZKO

Nie położyłaś się?


MELA

Nie mogę. Jeszcze mi gorzej. Czy ci nie przeszkadzam?


ZBYSZKO

Nie. Ty jeszcze z całej familii jesteś najmożliwsza. Może dlatego, że jesteś chora, więc jest w tobie coś milszego, coś innego jak u tamtych.


MELA

Coś innego? I czy myślisz, że dlatego, że jestem chora?


ZBYSZKO

Tak. Nie masz dużo sił życiowych, więc nie idziesz rozbijając łokciami przez życie, ale się... skradasz. Rozumiesz, co?


MELA

Tak. Mnie się także zdaje, że ja się wszystkim usuwam, że mnie lada chwila ktoś potrąci, że...


ZBYSZKO

To źle. Panna Dulska powinna iść naprzód tak... rozumiesz? Ktoś potrąci, ty jego... To powinna być nasza zasada. Jak najwięcej miejsca. Für die obere zehn tausend milionen kołtunen!


MELA

patrzy na niego chwilę

Zbyszko, dlaczego ty nas wszystkich tak nie lubisz?


ZBYSZKO

Za mało: "nie lubisz"! Ja was wszystkich nienawidzę i siebie razem z wami.


MELA

Siebie nienawidzisz także? A ja to znowu... Pozwól mi trochę z tobą porozmawiać. Dobrze? Jak szara godzina nadejdzie, to ja dałabym wszystko, żeby móc z kimś dobrze, cicho, spokojnie porozmawiać. Tylko że u nas to niepodobna. Jak w tartaku. Mama mówi, że się pracuje, ale przecież można i myślą popracować, prawda, Zbyszku?


Osuwa się przed nim tak, że światło z pieca oświetla grupę tych dwojga smutnych i zagnębionych.


ZBYSZKO

Mów... mów...


MELA

Ty siebie nienawidzisz, a ja to siebie żałuję. Strasznie. Nie dzieje mi się nic złego; mam ojca, mamcię, was, chodzę na pensję, jestem prosta, dbają o mnie, dają mi żelazo, nacierają wodą, uczę się wszystkiego... a przecież, przecież, Zbyszko, mnie się zdaje, że mi się dzieje jakaś krzywda, że mnie ktoś więzi, że mi ściśnięto gardło, że... Ja ci tego opowiedzieć nie mogę, ale...


ZBYSZKO

To źle, Melo, że ty tak czujesz, źle! Najlepiej pozbądź się tych sensacji. Niedługo wyrośniesz, pójdziesz dobrze za mąż i będziesz świat rozbijać łokciami.


MELA

Nie, pójdę do klasztoru.


ZBYSZKO

Gadanie! Głębsza warstwa weźmie górę, będziesz taka jak mama.


MELA

Ojciec przecież łokciami ludzi nie roztrąca.


ZBYSZKO

Bo ojciec wybrał dogodniejszą drogę: mama za niego łokciami się przez świat przepycha, a on za nią.


MELA

po chwili

To wszystko bardzo jakieś smutne.


ZBYSZKO

Koń by zapłakał.


MELA

Ty ze wszystkiego się śmiejesz.


ZBYSZKO

Tak śmieją się wisielce.


Chwila milczenia


MELA

nieśmiało

Zbyszko!


ZBYSZKO

Co jeszcze?


MELA

Chciałam ci coś powiedzieć, ale... nie będziesz krzyczał? To, widzisz, z najlepszego serca. Bo... wtedy... jak ja widziałam...


ZBYSZKO

Co?


MELA

ciszej

Ciebie i Hankę. Tak mnie skrzyczałeś strasznie, a ja właśnie...


ZBYSZKO

Czego ty o tym mówisz?


MELA

Bo mi żal i ciebie, i Hanki. Ja ciągle o was myślę. Ja się nawet za was modlę. Bo wy musicie być bardzo nieszczęśliwi.


ZBYSZKO

My? Dlaczego?


MELA

Jakże? Ona prosta sługa, ty urzędnik z prokuratorii skarbu... Jakże... i kochacie się... To bardzo smutne. Mamcia będzie się bardzo sprzeciwiać.


ZBYSZKO

Sprzeciwiać?


MELA

No, jak się będziecie pobierać.


ZBYSZKO

Czyś ty oszalała? Ja z Hanką?


MELA

Cóż z tego, że ona niby niżej. Przecież Zygmunt August i Barbara...


ZBYSZKO

Ty jesteś jeszcze głupsza, jak myślałem.


MELA

Proszę cię... Tylko mi nie wymyślaj. Ja będę po waszej stronie. Ja nauczę Hankę mówić po ludzku i jeść widelcem, i będę ją uczyć tego, co umiem, aż ona będzie taka jak my. Ja wam dopomogę.


ZBYSZKO

Ty jesteś okaz!


MELA

Tylko jest coś, co mnie bardzo martwi. Nie wiem, czy ci to powiedzieć...


ZBYSZKO

No, wyduś!


MELA

Tylko ty Hance tego nie mów! Daj słowo. Oto... Hanka ma na wsi... narzeczonego. Tak, tak. Ale się nie martw. Ona go nie kocha. To finanzwach. Ja znalazłam korespondentkę od niego do Hanki. Tam było ślicznie napisane: "Panno Haniu! Szanowna Pani! Gołębiem ślę tę kartę pod nóżki panny i pytam, czemu pisanie od niej takie rzadkie..." Tak było. O, "gołębiem..." - to ładnie. Choć na tej kartce nie było gołębia, tylko była różowa świnka i cztery prosięta, ale on zawsze tak z serca to napisał. I on ją musi kochać. Tylko że ona mu nie odpisuje, i to źle z jej strony, bo on tam pisze...


ZBYSZKO

Proszę cię o jedno: nie wtrącaj ty się w te sprawy! Głowa cię boli. Idź, połóż się!


MELA

Ja tylko tak z dobrego serca.


ZBYSZKO

Ja wiem.


MELA

wstaje, nieśmiało

I... nie gniewasz się?


ZBYSZKO

Nie! Chodź, pocałuj mnie!


MELA

całuje go

To... ty mnie nie nienawidzisz?


ZBYSZKO

głaszcze ją

Nie. Teraz nie.


MELA

Dziękuję ci. Tak miło, kiedy ktoś łagodnie mówi... Dziękuję ci, Zbyszko.


Wychodzi cichutko do swego pokoju. Zbyszko wstaje, idzie do okna, skąd pada światło zapalonej latarni, opiera czoło o szyby i tak zostaje. Wchodzi Hanka spłakana, otulona chustką, przystępuje do Zbyszka i mówi cicho.



SCENA ÓSMA

Zbyszko, Hanka.


HANKA

Proszę pana...


ZBYSZKO

I co? I co?


HANKA

Tak jest, jak ja mówiłam.


Zanosi się cicho od płaczu.


ZBYSZKO

Ładna historia! A to pech!


Zaczyna chodzić po pokoju. Hanka pozostaje przy oknie w smudze światła, tragiczna w fałdach swej czarnej chustki.


HANKA

Co ja teraz zrobię!


ZBYSZKO

Jedź do domu.


HANKA

Ale! Żeby mnie tatko skórę zdarli. Nie pojadę!


ZBYSZKO

Zresztą nie becz. Jeszcze daleko, może się jeszcze co zmieni.


HANKA

Ale!... Takim jak ja - to Cygany los wyklną. Mnie zawsze najgorsze się trafi. Potrzebne mi to było! Boże! Boże! To chyba się utopić.


ZBYSZKO

Dużo by ci pomogło!


HANKA

Śmierć na wszystko pomoże.


ZBYSZKO

Głupia jesteś!


HANKA

Ale!...


Płacze


ZBYSZKO

Cicho bądź! Nie płacz, bo mnie diabli wezmą...


HANKA

zakrywa się chustką i stara się stłumić łkanie. Długa chwila milczenia.

Proszę pana, co ja teraz zrobię?


ZBYSZKO

patrzy na nią przez chwilę, potem wychodzi do swego pokoju

A to pech! A to pech!


Hanka wybucha spazmatycznym płaczem tuląc się do ściany. Na palcach ze swego pokoju wysuwa się Mela.



SCENA DZIEWIĄTA

Mela, Hanka.


MELA

podchodzi do Hanki i staje przed nią zafrasowana

Hanka! Ja słyszałam, że się Zbyszko o coś na ciebie gniewał. Prawda?


HANKA

Nie.


MELA

Ale słyszałam. I boję się, że to przeze mnie. Pewnie o tego narzeczonego, co go masz na wsi. Ale dlaczego Hanka się z tym kryła? Tylko teraz to już trzeba przestać do niego pisać. Co się tak na mnie patrzysz. Ja wszystko wiem...


Hanka patrzy na nią przerażona.


No, wszystko, co się ciebie i Zbyszka dotyczy, rozumiesz?


Hanka zakrywa twarz chustką.


I nie trzeba się bać. Ja będę z wami. Ojca też na waszą stronę przekabacę. Wszystko się zmieni - i gdy już ślub się odbędzie...


HANKA

Ta co panienka mówi! Któż by się ze mną teraz ożenił?


MELA

Jak to kto?


HANKA

Ano któż by cudze dziecko wziął?


MELA

zdziwiona

Cudze dziecko? O czym ty mówisz, Hanka? A może ty już wdowa, że masz dziecko? I tego Zbyszkowi nie mówisz...


HANKA

po chwili

Cóż panienka mówi, że wszystko wie!


MELA

No... niby ty i Zbyszko. To będzie mezalians, ale trudno...


Hanka milczy, gryzie róg chustki i patrzy w ziemię.


Dlaczego nic nie mówisz, Hanka? Dlaczego ciągle płaczesz? Przecież ja do ciebie z najlepszą intencją. Nie płacz, to się jakoś ułoży.


HANKA

rycząc

Nic się nie ułoży... pomsta na mnie, nieszczęście... Och, czemu się ja rodziłam!


MELA

Boże! Nie płacz, Hanka...


HANKA

Ażebym nogi połamała, nimem tu nastała!


MELA

Hanka, nie płacz, bo mnie serce pęknie.


Pochyla się nad nią


HANKA

Niech mnie panienka puści!



SCENA DZIESIĄTA

Mela, Hanka, Juliasiewiczowa.


JULIASIEWICZOWA

Jest tu kto? W kuchni drzwi otwarte... (spostrzega Melę i Hankę) Cóż wy tu robicie po ciemku?


Hanka ucieka.


Co Mela ma za konszachty ze sługą?


MELA

podniecona

To nie żadne konszachty, tylko to całkiem co innego. Hanka jest bardzo nieszczęśliwa, a ja ją pocieszam.


JULIASIEWICZOWA

Najlepiej zapal lampę.


Mela zapala lampę.


I dlaczegóż to Hanka taka nieszczęśliwa?


MELA

Och! To straszna historia!


JULIASIEWICZOWA

Niech mi ją Mela powie.


MELA

Nie mogę, ciociu... nie mogę, ale to jest okropne - to może się strasznie skończyć!


JULIASIEWICZOWA

Najlepiej mi powiedzieć, może ja znajdę jaką radę.


MELA

To prawda. Ciocia taka mądra, to najlepiej potrafi z mamcią sobie poradzić.


Siadają przy stole pod lampą.


JULIASIEWICZOWA

A cóż tu mama będzie mieć do czynienia?


MELA

Jak to? Ona głównie! (po chwili) Ja cioci powiem wszystko jak na spowiedzi. Ale, ciociu, jak ciocia mnie zdradzi, że to ja... to... już nie wiem co. Ciociu, ciociu! Tu stało się nieszczęście. Zbyszko zakochał się w Hance.


JULIASIEWICZOWA

parska śmiechem

Tylko tyle?


MELA

Ciociu, niech się ciocia nie śmieje! To Bóg wie co z tego może być, bo mama nie pozwoli na to małżeństwo. Zobaczy ciocia!


JULIASIEWICZOWA

Najprzód, skąd to wiesz?


MELA

Ja... podpatrzyłam. Niechcący! Jak Bozię kocham. Ja zaraz potem oczy zamknęłam.


JULIASIEWICZOWA

Lepiej było przedtem. Cóżeś widziała?


MELA

Ciociu, oni się muszą pobrać! Oni się już całują!


JULIASIEWICZOWA

śmieje się

No, skoro się już całują...


MELA

Tak, tak. Ja, odkąd to zobaczyłam, to sypiać nie mogę już zupełnie. Co sobie przypomnę, to mną coś tak dziwnie zatarga. I płakać mi się chce, i smutno, i miło... Ale to ja - a mama to z pewnością Zbyszka przeklnie.


JULIASIEWICZOWA

Nie bój się, cielątko. Mama Zbyszka za to nie przeklnie.


MELA

Żeby to jeszcze tylko, ale jest jeszcze dziecko, dużo komplikacji. Jest jeszcze finanzwach tam na wsi - i potem to już nie wiem... jest jeszcze cudze dziecko.


JULIASIEWICZOWA

Cudze dziecko?


MELA

No, tak! Hanka mówiła.


JULIASIEWICZOWA

zainteresowana

No... no... jak mówiła?


MELA

Ja jej mówię, pójdziesz za mąż, niby za Zbyszka, ja ciągle myślałam. A ona nie płacze, ale ryczy, i woła: "A kto mnie teraz z cudzym dzieckiem weźmie!"


JULIASIEWICZOWA

Tak powiedziała?


MELA

Ciociu, ja nigdy nie kłamię. Tylko... ja tego wszystkiego, ani weź, pokombinować nie mogę. A ciocia co rozumie?


JULIASIEWICZOWA

Rozumiem! Rozumiem!


MELA

opierając się o stół

Niech mi ciocia wytłumaczy, moja najdroższa!


JULIASIEWICZOWA

Nie, panienko. Ja ci tego nie wytłumaczę. Tylko niech Mela pamięta: trzymać języczek za zębami. Ani słowa o tym do nikogo! Ani słowa! I dalej nie podpatrywać! Jakby się co znów zobaczyło, oczy zamknąć.


MELA

A ciocia się tym zajmie?


JULIASIEWICZOWA

Może...


MELA

Moja ciociu święta, oni się jeszcze wykradną albo zabiją! Tak było w Kijowie... Cicho... Zbyszko!



SCENA JEDENASTA

Też same, Zbyszko.


Zbyszko ubrany jak do wyjścia.


JULIASIEWICZOWA

Jak się masz? Wychodzisz?


ZBYSZKO

Tak.


JULIASIEWICZOWA

Znów się puszczasz?


ZBYSZKO

Znów.


JULIASIEWICZOWA

Siedziałeś przecież częściej już w domu.


ZBYSZKO

Widocznie mam już dosyć.


JULIASIEWICZOWA

Szkoda, lepiej wyglądasz. Utyłeś trochę.


MELA

Zbyszko, zaraz wrócą wszyscy, będzie herbata.


ZBYSZKO

Nie czekajcie na mnie.


MELA

Mama będzie znów zła.


ZBYSZKO

Dajcie mi spokój!


JULIASIEWICZOWA

Mógłbyś być grzeczniejszy!


ZBYSZKO

Po co?


JULIASIEWICZOWA

Choćby ze mną... Tak się zachowujesz...


ZBYSZKO

Moja droga, raz chcesz, aby ci uchybiać, i aż prosisz się o to, to znów, aby cię szanować. Wybierz już raz: matrona czy kokota.


JULIASIEWICZOWA

wściekła

Najlepiej zrobię, jeśli z takim brutalem mówić nie będę.


ZBYSZKO

Najlepiej. A przestań się malować, bo wyglądasz jak kamienica odnowiona na przyjazd cesarza. Bądź zdrowa!


JULIASIEWICZOWA

Tak! Ej, żebyś nie pożałował twojej brutalności!


ZBYSZKO

Ja nigdy niczego nie żałuję.


Wychodzi.


MELA

On znów taki zły jak dawniej. I z Hanką się tak kłócili! Tak kłócili! O, mamcia idzie przez kuchnię.



SCENA DWUNASTA

Dulska, Hesia, Juliasiewiczowa, Mela, później Dulski.


DULSKA

do Juliasiewiczowej

Jak się masz! Cała jestem wzburzona.


JULIASIEWICZOWA

O cóż chodzi?


DULSKA

W tramwaju znów awantura. Jak Hesia siedzi, to przecież wygląda na dziecko, co nie ma metra wysokości. Mówię jej: Skurcz się...


HESIA

E, proszę mamy!


DULSKA

Ona na złość się wyciąga i zaraz potem z konduktorem secesja, wszyscy się patrzą...


JULIASIEWICZOWA

Ach, bo o ten cent czy dwa...


DULSKA

Kto nie szanuje grosza, ten niewart... Hanka, nakrywaj! My tu pijemy herbatę teraz, bo piec w jadalni coraz gorszy.


JULIASIEWICZOWA

Czemu go ciocia nie poprawi?


DULSKA

Albom ja głupia? I tak na przyszły rok nie będę tu mieszkać, tylko wynajmę. Wtedy mi lokator piec poprawi. Idę włożyć szlafrok. Hesia, przebrać się! Mela, zajmij się herbatą.


Wychodzi.


Hanka nakrywa.


Juliasiewiczowa obserwuje Hankę.


HESIA

Dziś była marna lekcja - dobrze zrobiłaś, że cię nie było. Same sztubaki...


Wybiega.


JULIASIEWICZOWA

Hanka! Cóżeś tak zmizerniała?


HANKA

Zęby mnie bolą.


JULIASIEWICZOWA

Zęby?


Wchodzi Dulska.


DULSKA

w szlafroku

Żywo! Samowar, bułki... Wypijesz z nami herbatę?


JULIASIEWICZOWA

Dobrze.


Wchodzi Mela, niesie książkę i koszyk z robotą, później Hesia z zeszytami i książkami; siadają przy stole. Dulska i Juliasiewiczowa siadają także przy frontowej stronie stołu.


DULSKA

Szczęśliwa jestem, że już jestem w domu. Dla kobiety nie ma jak dom. Ja to zawsze powtarzać będę. Zawołajcie Zbyszka!


MELA

Zbyszko wyszedł.


DULSKA

Wyszedł?


MELA

Ale pewnie zaraz wróci.


JULIASIEWICZOWA

A mówiła ciocia, że się poprawił.


DULSKA

Bo też tak jest. Przekonał się, że nie ma jak dom i rodzina. Musiało mu coś wypaść.


JULIASIEWICZOWA

Wcale nie. Mówił, że mu już zbrzydł ten dom i ta rodzina.


DULSKA

Mówił?


JULIASIEWICZOWA

Tak. Przed chwilą. Zresztą nie mówił tak wyraźnie. Co mu tam zbrzydło, nie wiem... Dość, że poszedł.


HESIA

Będzie się znów lumpował.


DULSKA

Patrz swego nosa! Z tym chłopcem już nie ma rady. Już mu tak dogadzam, żeby go tylko w domu przytrzymać.


JULIASIEWICZOWA

znacząco

E, proszę cioci, może właśnie to dogadzanie osiąga przeciwny cel.


DULSKA

Nie rozumiem. Przecież gdzie może być mu lepiej jak w rodzinnym kole?


JULIASIEWICZOWA

Hm!


DULSKA

do Meli

Co ty za miny do ciotki wyprawiasz?


JULIASIEWICZOWA

Do mnie? Zdaje się cioci. A co do tego rodzinnego koła...


DULSKA

Co ty wiedzieć możesz o tym. Wiecznie tylko gdzieś latasz. I przyznam ci się nawet, że zaczynają coś o tobie mówić.


JULIASIEWICZOWA

O każdym mówią.


DULSKA

O tobie mówią to, co sama chcesz, aby mówili.


JULIASIEWICZOWA

Na przykład?


DULSKA

Że jesteś kokietka.


JULIASIEWICZOWA

E!


DULSKA

Wywołujesz taką opinię. Dlaczego o mnie tego nikt nie powie!


JULIASIEWICZOWA

podrażniona

Mogłaby ciocia przy dziewczynkach nauk mi nie dawać.


DULSKA

To są dzieci, więc nie rozumieją. A potem, niech nawet słyszą, to będzie dla nich nauką na przyszłość, to ich nauczy, gdzie zaprowadzić może lekkomyślność i chęć przypodobania się.


Wchodzi Dulski, wita się z Juliasiewiczową skinieniem ręki, wyjmuje z kieszeni gazetę i siada koło stołu. Zaczyna czytać.


JULIASIEWICZOWA

coraz więcej podrażniona

Doprawdy, że ciocia dziwnie pojmuje gościnność...


DULSKA

Moja droga. Ja przede wszystkim pojmuję moralność i tę mam na względzie, czy tu w domu, czy...


JULIASIEWICZOWA

To znaczy, że moje życie jest niemoralne?


DULSKA

Na zewnątrz! Ciągle cię widzą na ulicy.


JULIASIEWICZOWA

Nie mogę chodzić po dachach.


DULSKA

Ufarbowałaś włosy na rudo. Gdzie widziałaś uczciwą kobietę z rudymi włosami?


JULIASIEWICZOWA

No, tego już nadto!


DULSKA

Wczoraj na przykład Krężlowa mówiła...


JULIASIEWICZOWA

wstając

E, już dosyć tego! Doprawdy, ciocia uwzięła się, aby mnie denerwować. Ja do cioci spraw nie zaglądam. A może także niejedno dałoby się powiedzieć.


DULSKA

Proszę, proszę! Moje sumienie jest czyste i nie boję się dnia białego.


JULIASIEWICZOWA

No... już lepiej tu w biały dzień nie zaglądać! Dopatrzyć by się tu można niejednego. A zresztą niech mnie ciocia nie wyzywa, bo doprawdy...


DULSKA

wyzywająco

Proszę, proszę powiedzieć, proszę się nie krępować.


JULIASIEWICZOWA

Mam wzgląd na dzieci.


DULSKA

Hesia, Mela, proszę wyjść! Felicjan, i ty zabieraj się także...


Hesia, Mela wychodzą. Dulski bierze gazetę, idzie do sypialni.


Proszę cię, jesteśmy same. Mów, co mi masz powiedzieć.


JULIASIEWICZOWA

Doprawdy, że ciocia zasługuje na to, ażeby się dowiedziała. I to cioci powiem, że jeżeli ciocia do mego domu zagląda, to przede wszystkim ciocia powinna swój z brudów oczyścić.


DULSKA

U mnie nic brudnego się nie dzieje. A przynajmniej po ulicach mój dom nie jest głośny.


JULIASIEWICZOWA

Będzie, będzie... jak się porządnie rozkrzyczy w swoim czasie.


DULSKA

Cóż to za iluzje?


JULIASIEWICZOWA

Wytłumaczę, jak mnie ciocia na chrzciny poprosi.


DULSKA

Moja pani, niesmaczne żarty! Ja i Felicjan dawno już głupstwa wybiliśmy sobie z głowy.


JULIASIEWICZOWA

Ja też nie mówię, że ciocia będzie matką, ale babką!


DULSKA

Co? Jak?


JULIASIEWICZOWA

Zbyszko się o to postarał.


DULSKA

Zbyszko? Zbyszko?


JULIASIEWICZOWA

I... Hanka!


DULSKA

Jezus, Maria! Co, jak? Kłamiesz! Kłamiesz! Chcesz mnie chyba zabić! Strach! Nie dość, że mnie delożowali stróża, jeszcze takie coś wymyślają.


JULIASIEWICZOWA

Ja kłamię? Najlepiej niech ciocia sama się Hanki zapyta.


DULSKA

Skandal! Hanka! Hanka! chodź tu w tej chwili!


JULIASIEWICZOWA

Ja wolę tego nie słyszeć. Idę do dziewcząt. A jak ciocia się przekona, że nie skłamałam, to mnie ciocia przeprosi.


DULSKA

Jutro rano! Hanka! Hanka!


Juliasiewiczowa wychodzi szybko. Wpada Hanka z bielizną da magla.



SCENA TRZYNASTA

Dulska, Hanka


HANKA

Wielmożna pani wołała? Ja do magla...


DULSKA

Hanka! Odpowiadaj, ale tak jak przed księdzem, czy to prawda, że ty... że ty jesteś... że...


Hanka cofa się pod ścianę i stoi nieruchoma, z oczyma szeroko otwartymi. Dulska naprzeciw niej, groźnie w nią wpatrzona.


Odpowiadaj!


HANKA

z wysiłkiem

Tak, proszę wielmożnej pani.


DULSKA

Może kłamiesz? Może chcesz naciągnąć?


HANKA

Nie kłamię!


DULSKA

Jak Boga chcesz mieć przy skonaniu?


HANKA

Jak Boga chcę mieć przy skonaniu!


Długa chwila milczenia. Hanka stoi nieruchoma, oparta plecami o ścianę. Po jej twarzy płyną duże, ciężkie łzy.


DULSKA

po chwili

Oddam ci książeczkę, zapłacę do pierwszego i wynoś się.


HANKA

Ja wolę pójść zaraz.


DULSKA

opamiętywuje się


Tak będzie lepiej. Pakuj się. Połóż bieliznę. Ja takich dziewczyn, co o swoją dobrą sławę nie dbają, nie mogę u siebie trzymać. Wyniesiesz się zaraz... Idę po książeczkę.


Wychodzi do sypialni.


Hanka stoi nieruchoma chwilę, wreszcie ociera twarz i kieruje się do kuchni. Juliasiewiczowa wychodzi z pokoju dziewcząt.



SCENA CZTERNASTA

Juliasiewiczowa, Hanka, później Mela, Zbyszko


JULIASIEWICZOWA

Hanka!


HANKA

Co?


JULIASIEWICZOWA

Co się stało?


HANKA

z wybuchem płaczu

Wielmożna pani wyrzuca mnie.


JULIASIEWICZOWA

Zobacz się z panem Zbyszkiem.


HANKA

Ale... co mi tam! Niech ich za moją krzywdę!


Wypada do kuchni.


MELA

Ciociu! Ciociu, i co, i co? Ja się tak boję!


JULIASIEWICZOWA

Idź do siebie! Nie pokazuj się.


MELA

Boże mój! Ciociu, niech ich ciocia nie opuszcza.


Juliasiewiczowa wpycha ją do pokoju dziewcząt. Wchodzi Zbyszko.


ZBYSZKO

do Juliasiewiczowej

Ty tutaj? To dziwne... Tam twój oficer spaceruje przed bramą i czeka.


JULIASIEWICZOWA

A tobie co do tego? Patrz lepiej, żebyś ty nie miał to, na coś zasłużył.


ZBYSZKO

Cóż to za ton?


JULIASIEWICZOWA

To ty zmień twój ton. Będziesz ty inaczej za chwilę śpiewał! Wydały się twoje sprawki z Hanką.


ZBYSZKO

A... psiakrew!


JULIASIEWICZOWA

Aha, klnij! Dużo ci pomoże! Matka Hankę teraz wypędza. Ciekawa jestem, co twój honor uwodziciela każe ci teraz zrobić dla twej... ofiary!


Śmieje się ironicznie


ZBYSZKO

chwyta za kapelusz

Żmija!


JULIASIEWICZOWA

Byłam pewna. Kapelusz w rękę i fiut! Najlepszy punkt wyjścia.


ZBYSZKO

Milcz! Nie doprowadzaj mnie do pasji.

 

SCENA PIĘTNASTA
Dulska, Juliasiewiczowa, Zbyszko.

DULSKA
w ręku książeczka
Hanka! A, ty tu? Nie wychodź!... Mam z tobą porachunek.

ZBYSZKO
Tak, tak. Wiem już, o co chodzi. I... pokazałaby mama wiele taktu, gdyby o tym nie mówiła.

DULSKA
Taktu! Taktu! Ty śmiesz mówić o takcie? Ty, który taki skandal wywołałeś pod rodzicielskim dachem! Jak się to rozniesie po ulicy, to chyba dom sprzedać i wynieść się do Brzuchowic czy na Zamarstynów.

ZBYSZKO
To moja rzecz.

DULSKA
Bezwstydnik! Do tego doprowadzić, żeby mi potem byle kto oczy tym wykalał.

JULIASIEWICZOWA
O, przepraszam! Tym "byle kto" to mam być ja? Tego już zanadto. I ciocia tak mówi? A czy wie ciocia, że ja potrzebuję tylko dwa słowa powiedzieć, aby ta śliczna historia inaczej wyglądała?

DULSKA
Co powiesz, to będzie kłamstwo. Takiej jak ty nikt nie uwierzy.

JULIASIEWICZOWA
Jaka ja jestem, to jestem, ale nigdy nie dopuściłabym się tego, czego się tu dopuszczono. (do Zbyszka) Wiedz o tym, że ciocia o Hance od początku wiedziała.

DULSKA
Nieprawda!

JULIASIEWICZOWA
Aha! Nieprawda! Przez palce się patrzyło, przez palce. Dopiero teraz, jak grozi głośny skandal, to na Zbyszka, na Hankę...

ZBYSZKO
A to ładna historia! I w jakim celu?

JULIASIEWICZOWA
Żebyś w domu siedział...

ZBYSZKO
A... rozumiem!

DULSKA
Ona kłamie!

ZBYSZKO
Ona prawdę mówi. To bardzo na maminą moralność patrzy.

DULSKA
bije pięścią w stół
Kłamie!

JULIASIEWICZOWA
tak samo
Nie kłamię!

ZBYSZKO
tak samo
Prawdę mówi! Ja to czuję, ja to wiem! To jest to, co tu pełza tak brudno, tak ohydnie - co to za ścianę byle nie wyszło. Ale kto wiatr sieje, ten burzę zbiera! Hanka!

Biegnie do kuchni.

Mela i Hesia ukazują się na progu.

DULSKA
Zbyszek!

ZBYSZKO
A chce mama wiedzieć, co zrobię? Chce mama wiedzieć? Ja się z Hanką ożenię!

DULSKA
Jezus, Maria! Szlag mnie trafi!

MELA
Mamo, przebacz im! Błogosław!

DULSKA
Odczep się!

Zbyszko wciąga Hankę.

Hanka, rzuć te łachy! Zostaniesz tutaj na zawsze.

HANKA
Kiedy mi pani wypowiedziała.

ZBYSZKO
Zostaniesz! Ja się z tobą ożenię.

HANKA
Rany boskie!

DULSKA
Ja nie pozwolę.

ZBYSZKO
To się na nic nie zda.

JULIASIEWICZOWA
Zbyszko, upamiętaj się!

DULSKA
do Dulskiego, który wszedł i patrzy zdumiony
Felicjan, widzisz, jaką twój syn daje nam synową?..

Dulski zainteresowany podchodzi.

No, ruszże się, ty ojciec... Przeklnij go czy co, może się upamięta.

ZBYSZKO
To na nic. Tak będzie! Niech raz taka szpetota unurza się we własnym błocie.

DULSKA
Rany boskie! Jak mi się kto spyta, jak moja synowa z domu...

ZBYSZKO
To powie mama, że nie z domu, ale z chałupy. To będzie najgorsza kara. Hanka, padnij do nóg i proś o błogosławieństwo...

HANKA
Proszę wielmożnej pani, ja przecież...

DULSKA
Idź precz! Felicjan, odezwij się!

DULSKI
A niech was wszyscy diabli!!!

Odchodzi do sypialni.

DULSKA
pada na kanapę
Nie wytrzymam, daję sławo, nie wytrzymam...

ZBYSZKO
Siadaj, Hanka, siadaj rzędem obok mamy! Teraz tu twoje miejsce.

Sadza gwałtem Hankę na kanapę.

JULIASIEWICZOWA
Zbyszko!

Dzwonek, Hanka się zrywa i chce biegnąć otworzyć.

ZBYSZKO
Siedź! Nie ruszaj się!

HANKA
Ja chcę otworzyć...

HESIA
Ktoś idzie.

ZBYSZKO
sadza gwałtem Hankę i stając na progu przedpokoju mówi
Niech kucharka idzie otworzyć i powie, że obie panie Dulskie przyjmują!

Zasłona spada.