| zapomniałem hasło
zarejestruj się
|
|
wybór poezji (Bolesław Leśmian)
Metafizyka Kraina, gdzie żyć łatwiej i konać mniej trudno - Gdzie wieczność już nie tajnie wystawa na straży Trosk doczesnych - gdzie bardziej jest bosko, niż ludno - I gdzie każdy za wszystkich nie cierpi - lecz marzy! Są tu sady bez wyjścia i groble, nad szybą Owej rzeki wyśnione, co kiedyś wytryśnie - I niejeden tu pałac w zagąszczu ci błyśnie, Godny tego, by nie był niczyją siedzibą! Są tu w lasach mrowiska, wzniesione nad drogą, Gdzie wre praca snów rojnych - odwieczna i bratnia - I jest tu owa cisza błękitna, ostatnia Z tych, co jeszcze na uśmiech zdobywać się mogą. Tylko czasem na polu jakiś krzyż skrzydlaty Wiatraka, mielącego mgły marzeń i ciernie, Brakiem boga na sobie zlękniony niezmiernie - Szaleje i skrzydłami uderza w zaświaty! Bywalec tych uroczysk, powabnych swym tronem, Umie błysków najmniejszą wyśledzić nieznaczność, I w szczelinie pomiędzy istnieniem a zgonem Dojrzeć gwiazdę niezgorszą lub niezłą opatrzność... Lecz się nigdy nie strwoży, rozumnie zbłąkany, Bezkrólewiem w niebiosach lub własnego cienia Zgubą w jarach - lub zbytnią łatwością zamiany Jednych cudów na drugie... Niech cud się też zmienia! Jego tylko tu nęci nie zwiedzona grota Lub kwiat jeszcze nie znany, lub muszla co rzadsza - I na wszelki przypadek wtórego żywota Duszę swoją w te dziwy chętnie zaopatrza... On tu przyszedł sam przez się, by własne szaleństwo Karmić strawą najlepszą na ziemi i niebie - I nad brzegiem przepaści wytańczyć dla siebie Jeden lęk drogocenny lub niebezpieczeństwo!... Sad rozstajny 1912 Nieznanemu bogu Jednym - jarzmo kochania, drugim - nędzy brzemię, A im - tylko modlitwa dumne zgina karki! Szept, z piersi wyzwolony, ulata nad ziemię, Jak motyl, co pamięta, że wyszedł z poczwarki. Lecz by z tłumem we wspólnym nie spotkać się niebie I modlitwie samotnej ująć tego sromu, Wyciągają rąk sploty daleko przed siebie, Do boga, nie znanego - zaiste! - nikomu. Najwyższy a pozornie najuboższy z bogów Wzgardził tym, co widzialne, dostępne dla czasów - I nie stworzył pól szumnych, ni jezior, ni lasów, I nie spoczął na złocie ołtarznych barłogów! Hufy konnych aniołów snu jego nie strzegą Ni go poją kadzideł wonności i żary! Nikt się nigdy - zaprawdę! - nie modlił do niego, Nikt mu za nic dziękczynnej nie składał ofiary! Tylko oni w modlitwie od wieków najpierwszej Wzywają, aby zwolił w prześladowań święto Zginąć śmiercią, co gałąź żywota zwichniętą Krwawym kwieciem męczeństwa dostojnie zawierszy! Trwożni nasłuchiwacze szmerów i półgłosów Darmo się pochylają nad brzegiem otchłani! Męczennicy, nadzieją ostatnią chłostani, Nie mogą się doczekać należnych im stosów!... Ale ów bóg, przed którym nie wszyscy są równi, Widząc ich w całej bólów brzydocie i pięknie, Pamięta, jak mu tęczą bywali wysnuwni - I jeżeli ma serce - ono dla nich pęknie! Sad rozstajny 1912 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| wszelkie prawa zastrzeżone © 2007 Fundacja Nauka i Wiedza |