| zapomniałem hasło
zarejestruj się
|
|
Wiersze różne
Lat temu trzysta na pewno Byłabyś dumną krolewną,
Dumna infantka z Kastylii O dłoniach bielszych od lilii. Jaśniałaby twa uroda W pałacach albo w ogrodach, I oczy barwy metalu Siałyby lek w Escorialu. O twoją chłodną grandezze, O twoje wdzięki kobiece, Kruszono by stal co ranka Na mauretanskich krużgankach. Żebrzący o twoją łaskę Malowałby cię Velazquez, I swoim pędzlem, księżniczko, Uwieczniłby twoje liczko. Pierwszy poeta Madrytu Zabawiałby cię do świtu Niepokojąca historia O Don Juanie Tenorio.
W kryzach z barbanckich koronek Przez wąskie, tajemne drzwiczki Szedłbym do mojej księżniczki, I niósłbym ci w podarunku Prócz serca i pocałunku Szkatułę rzezaną w kości Na dowód mojej miłości. A w tej szkatule pierscienie, Klejnoty o wielkiej cenie I dwieście naramienników Od genuenskich złotnikow. Lecz dziś żyjemy w epoce, Gdy dni są smutne i noce, I życie coraz to pustsze, Jak lustro odbite w lustrze. Nie jestem grandem hiszpańskim, Tylko poetą bezpańskim, Który nieśmiało na randkę Zaprasza swoją infantke. Przychodzi moja królewna W trepkach z prostego drewna, I po kawiarniach z nią błądze Za pożyczone pieniądze. Tulisz sie do mnie łaskawie, Stajesz przy każdej wystawie, Gdzie leżą rzeczy niedrogie, Których ci kupić nie moge. I tylko milość jest tania Pachnąca smutkiem rozstania, Więc rzucam ci ją pod nogi, Choć jestem taki ubogi, I slę ci na znak tęsknoty Fiołki za jeden złoty, I moje serce uparte Jednego grosza nie warte. BRUDAS Józio oświadczył: "Woda mi zbrzydła, Dość już mam szczotki, wstręt mam do mydła!" I odtąd przybrał wygląd straszydła. Płakała matka i ojciec gryzł się: "Ten Józio wszystkie soki z nas wyssie, Od dwóch tygodni już się nie myje, Czarne ma ręce, nogi i szyję, Twarz ma od ucha brudną do ucha, Czy kto takiego widział smolucha? Poradźcie, ludzie, pomóżcie, ludzie, Przecież nie można żyć w takim brudzie!" Józio na prośby wszelkie był głuchy, Lepił się z brudu jak lep na muchy, Czego się dotknął, tam była plama, Wołał: "Niech mama myje się sama, Tato niech kąpie się nieustannie, Stryjek i wujek niech siedzą w wannie, Niech się szorują, a ja tymczasem Będę brudasem! Chcę być brudasem!" Przezwał go stryjek: "Józio-niemyjek", Wujek doń mówił: "niemyty ryjek", Błagała ciotka: "Józiu mój złoty, Myj się!" Lecz Józio nie miał ochoty. Wyniósł się w końcu z domu na Czystem I zawiadomił rodziców listem, Że myć się nie ma zamiaru, trudno! I poszedł mieszać - dokąd? - na Bródno. DWIE KRAWCOWE Wędrowały dwie krawcowe, Szyły piękne suknie nowe. Szyły suknie w groszki, w kwiatki, W paski, w kratki i w zakładki, W krążki, w prążki oraz w cętki, Aż cieszyły się klientki. Kiedy przyszły do Skierniewic, Zobaczyły osiem dziewic, Osiem panien burmistrzanek Różowiutkich jak poranek. Wezwał burmistrz dwie krawcowe: "Dla mych córek zróbcie nowe, Piękne suknie w różny deseń, Niech wystroją się na jesień!" Rozłożyły dwie krawcowe Materiały kolorowe. Siedem panien skromny gust ma, A kaprysi właśnie ósma: Nie chce krążków, prążków, kratek Ani groszków na dodatek, Na desenie wciąż się dąsa, Oczy we łzach, buzia w pąsach. Burmistrz łamie sobie głowę, Wreszcie woła dwie krawcowe: "W magistracie, jak to bywa, Dokumenty mam w archiwach, Mogę dać wam z dokumentów Pięćset kropek z atramentu, Dość już mam tej całej szopki, Niechaj będzie suknia w kropki!" Burmistrzanka się uśmiecha: "Z kropek może być pociecha!" Bardzo długo trwało szycie, Lecz wypadło znakomicie I na balach tym ślicznościom Przyglądano się z zazdrością. Odtąd panny w Skierniewicach Mają kropki na spódnicach. DZIURA W MOŚCIE
Na obiad jadą goście. - Uwaga! Dziura w moście! Pod mostem płynie rzeka, Wiadomo, że z daleka. Do morza wpada rada, Inaczej nie wypada. - Uwaga! Dziura w moście! Lecz goście, jak to goście, Czy dziura, czy też woda - To dla nich nie przeszkoda. Więc pierwszy wpadł do wody Aptekarz niezbyt młody, A za nim w ślad sędzina I doktor z Krotoszyna. Następnie z mostu leci Dentystka z trojgiem dzieci, Mierniczy, pisarz gminny I rejent niezbyt zwinny, I burmistrz, smakosz wielki, I dwie nauczycielki. Płynęli, jak umieli, Od środy do niedzieli, Do Płocka dopłynęli, Dość mieli tej kąpieli. Więc pierwszy wyszedł z wody, Aptekarz niezbyt młody, A za nim w ślad sędzina, Dentystka cała sina, A potem jej rodzina I doktor z Krotoszyna, Mierniczy cały drżący I rejent kichający, I burmistrz, smakosz wielki, I dwie nauczycielki, I w końcu pisarz gminny, A obiad zjadł kto inny. Bo czyż potrzebni goście? Owszem. Jak dziura w moście! ENTLICZEK-PENTLICZEK Entliczek-pentliczek, czerwony stoliczek, A na tym stoliczku pleciony koszyczek,
A na tym robaczku zielony kubraczek. Powiada robaczek: "I dziadek, i babka, I ojciec, i matka jadali wciąż jabłka, A ja już nie mogę! Już dosyć! Już basta! Mam chęć na befsztyczek!" I poszedł do miasta. Szedł tydzień, a jednak nie zmienił zamiaru, Gdy znalazł się w mieście, poleciał do baru. Są w barach - wiadomo - zwyczaje utarte: Podchodzi doń kelner, podaje mu kartę, A w karcie - okropność! - przyznacie to sami: Jest zupa jabłkowa i knedle z jabłkami, Duszone są jabłka, pieczone są jabłka I z jabłek szarlotka, i komput [placek], i babka! No, widzisz, robaczku! I gdzie twój befsztyczek? Entliczek-pentliczek, czerwony stoliczek. K?AMCZUCHA "Proszę pana, proszę pana, Zaszła u nas wielka zmiana: Moja starsza siostra Bronka Zamieniła się w skowronka, Siedzi cały dzień na buku I powtarza: kuku, kuku!" "Pomyśl tylko, co ty pleciesz! To zwyczajne kłamstwa przecież." "Proszę pana, proszę pana,
Rzecz się stała niesłychana: Zamiast deszczu u sąsiada Dziś padała oranżada, I w dodatku całkiem sucha." "Fe, nieładnie! Fe, kłamczucha!" "To nie wszystko, proszę pana! U styjenki wczoraj z rana Abecadło z pieca spadło, Całą pieczeń z rondla zjadło, A tymczasem na obiedzie Miał być lew i dwa niedźwiedzie." "To dopiero jest kłamczucha!" "Proszę pana, niech pan słucha! Po południu na zabawie Utonęła kaczka w stawie. Pan nie wierzy? Daję słowo! Sprowadzono straż ogniową, Przecedzono wodę sitem, A co ryb złowiono przy tym!" "Fe, nieładnie! Któż tak kłamie? Zaraz się poskarżę mamie!" KACZKA DZIWACZKA Nad rzeczką opodal krzaczka Mieszkała kaczka-dziwaczka,
Lecz zamiast trzymać się rzeczki Robiła piesze wycieczki. Raz poszła więc do fryzjera: "Poproszę o kilo sera!" Tuż obok była apteka: "Poproszę mleka pięć deka." Z apteki poszła do praczki Kupować pocztowe znaczki. Gryzły się kaczki okropnie: "A niech tę kaczkę gęś kopnie!" Znosiła jaja na twardo I miała czubek z kokardą, A przy tym, na przekór kaczkom, Czesała się wykałaczką. Kupiła raz maczku paczkę, By pisać list drobnym maczkiem. Zjadając tasiemkę starą Mówiła, że to makaron, A gdy połknęła dwa złote, Mówiła, że odda potem.
"Co będzie z takiej dziwaczki?" Aż wreszcie znalazł się kupiec: "Na obiad można ją upiec!" Pan kucharz kaczkę starannie Piekł, jak należy, w brytfannie, Lecz zdębiał obiad podając, Bo z kaczki zrobił się zając, W dodatku cały w buraczkach. Taka to była dziwaczka! | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| wszelkie prawa zastrzeżone © 2007 Fundacja Nauka i Wiedza |