v-w

Vandier, Jacques Victor Edmond Raymond (1904-1973)

Francuski egiptolog, autor standardowych dzieł źródłowych na temat egipskiej historii, religii i archeologii, w szczególności podręcznika Manuel d'archéologie égyptienne.

Wilkinson, (Sir) John Gardner (1797-1875)

Brytyjski egiptolog i podróżnik. Spędził 12 lat w Egipcie, prowadząc wykopaliska w Tebach, badając groby tebańskie i podróżując po Egipcie i Nubii. Zebrawszy ogromną ilość materiału w postaci kopii i kolorowych rysunków, wrócił do Anglii i wydał słynne Manners and Customs..., prezentację, na skalę nie spotkaną wcześniej ani później, niemal wszystkich aspektów cywilizacji Egiptu. Wielokrotnie wznawiane dzieło stało się kluczem do zrozumienia kultury Egiptu przez społeczeństwo Europy.

Winlock, Herbert Eustis (1884-1950)

Amerykański archeolog, który prowadził wykopaliska w Egipcie z ramienia Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku. Kontynuował prace Naville'a w Deir el-Bahari przy odsłanianiu świątyń Hatszepsut i Mentuhotepa, a do najważniejszych jego znalezisk należą modele domów i warsztatów z grobu kanclerza Meketre i papirusy Hekanachte.

Woolley, Leonard (1880-1960)

Brytyjski archeolog. Kustosz Ashmolean Museum w Oksfordzie. W latach 1905-11
brał udział w wykopaliskach Ekspedycji do Nubii działającej w okolicach Wadi Halfa w Sudanie, (kierowanej przez pierwsze trzy lata przez Artura Evansaa). W 1912 prowadził wykopaliska w Nubii dla Ekspedycji Uniwersyteu w Oksfordzie. Na stanowisku Karanong jako pierwszy prowadził badania cmentarza z okresu meroickiego. "Karanong" (1910) "Karanong: the town" (1911).
W latach 1912-14 wspólnie z T.E. Lawrencem (Lawrence z Arabii) prowadził wykopaliska w hetyckim mieście Karkemisz w północnej Syrii na granicy z Turcją. "Carchemish" t.2 (1921), t. 3 (wspólnie z R.D. Barnett;1953).
W 1914 przeniósł się na Synaj gdzie pracował na rzecz Petrii Exploration Found. "Buhen" (wspólnie z D. Randall-MacIver;)
Podczas I wojny światowej służył w wywiadzie wojskowym na terenie Egiptu, a w latach 1916-18 był jeńcem tureckim. Po wojnie ponownie wrócił do Egiptu i prowadził wykopaliska w El Amarna -stolicy Egiptu za panowania faraona Echnatona, w latach 1921-22. "The sity of Akhenaten" , t. 1 (wspólnie z T.E.Peet;1923).
W roku 1922 rozpoczął słynne wykopaliska w ruinach sumeryjskiego miasta Ur na południu Iraku, które trwały do 1934 r. Badana te prowadził z ramienia British Museum w Londynie i Pensylwania University w Filadelfii (USA). Wykopaliska te dostarczy niezwykle cennych informacji o najdawniejszych dziejach południowej Mezopotamii oraz znalezisk wzbogacających naszą wiedzę o kulturze Sumerów. W czasie tych wykopalisk odkrył geologiczne pozostałości po wielkiej powodzi, przykrywające warstwy osadnicze tzw. kultury Ubaid przełom 5 i 4 tysiąclecia p.n.e.. Katastrofa ta mogła być inspiracją do mezopotamskiej legendy o potopie, wykorzystanej później w księdze Rodzaju w Starym Testamencie.. Innym dramatycznym odkryciem były groby królewskie, datowane na ok. 2700 p.n.e., zawierające ofiarny pochówek z ludzi. W 1927, przy wsparciu sponsorów, rozpoczął wydawanie, zaplanowanej na 10 tomów serii publikacji wyników zatytułowanej "Ur Excavations". Rezultaty tych wykopalisk wykorzystał też w książkach : "The Sumerians" (1928) i "Ur of the Chaldees" (1929).
W latach 1937-39 i 1946-49 prowadził badania na stanowisku Tell Atchana w południowo wschodniej Turcji, na północ od Antiochii. Głównym celem tych badań było poszukiwanie związków miedzy cywilizacjami Mezopotamii a Grecji i Egeji w epoce późnego brązu. Na stanowisku odkryta została siedziba lokalnego huryckiego królestwa oraz warstwy starszego osadnictwa sięgające aż 4 tysiąclecia p.n.e. "Alalah, an Account of the Excavations at Tell Atchana in the Hattay, 1937-49" (1955) i "A Forgotten Kingdom (1953). W czasie II wojny światowej pełnił funkcję doradcy archeologicznego w Sztabie Generalnym Brytyjskiej Armii. Za jego poradą głównodowodzący sił alianckich , gen Eisenhover wydał rozkaz zakazujący grabieży i niszczenia budynków, które zawierały dzieła sztuki.
Wielkim powodzeniem cieszyły się również jego książka popularyzująca i przybliżająca pracę archeologa szerokiemu ogółowi: "Digging up the Past" (1930; 2 wyd.1954) jej polskie tłumaczenie zatytułowane "W poszukiwaniu przeszłości" ukazało sie w 1964 r.
W 1962 r. ukazały się wspomnienia Woolleya zatytułowane "As I seem to remember".