Uwagi różne rzeczy ostatecznych

Józef Baka - Uwagi różne rzeczy ostatecznych


Do czytelnika

Jeden grzech setnych bied świata jest przyczyną!
Patrz, czytelniku: jak z wielką dusz ruiną!
Atrament żaden na karcie nie wyrazi,
Nie opisze, jak złość grzechowa nas kazi.
O grzechów złości pisząc, pióro tępieje
Na jedne wzmiankę, serce z ręką martwieje.
Umierać, a nie życie ciągnąć, potrzeba
Feralną widząc w grzechu postać Ereba!
Raróg, straszydło grzech i plemię piekielne,
Jaszczur, jaszczurka tym sroższa, że subtelne
Monstrum, padalec, w płaszczyk dobra uwity
Je, gryzie, rani robak sumnienia skryty.
Nocą i we dnie, w domu, tak też w gościnie
Katuje, szarpie, nie da w wesołej minie
Jadła, napoju użyć przy balach, godach.
Ej! nie przebaczy, by w największych wygodach.
Wędrowny kompan, nigdy cię nie odbieży.
Jedzie i płynie, z tobą siedzi i leży.
Choćbyś onego myślił alijenować,
Zelżyć, znieważyć lub ściśle sekwestrować,
Wiernie trzyma się. Jedna mu straszna skrucha,
Oczu łzy, na słów Boskich ciekawość ucha.
Jemu trucizną spowiedź pokorna, odważna
Trudów i krzyżów dła Boga chęć poważna.
Wraz ginie, niknie z serc, z myśłi jak kamfora,
Jak cień od słońca, ponury zmrok wieczora.
Serca kołatać wraz przestaje, turbować
Idzie precz, ani śmie nas więcej weksować.
Każdyż z nas grzechem nad wszystko niech się brzydzi,
Mając w pomocy Boga niech złość ohydzi.


Uwaga kary niezliczonej grzechów

Jezus Maryja! co się to dzieje?
Na dno piekielne kwapiąc się śmieję
      Śmiechem serdecznym.
Z góry w dół lecąc, lotów nie ściskam.
Na dardy, miecze skwapnie się ciskam,
      Zguba w ochocie!
Haki, tortury i kołowroty
Na kratach, resztach wieczne obroty,
      Ogniste stosy.
Siarki, żywice, żarzyste spiże
Dość mile, gdy mi grzech serce liże,
      Ślepota wieczna!
Śmiechu serdeczny, tyś mi chorobą
Że już po życiu! żywaś jest proba,
      Rana śmiertelna.
Recepty zmyślić nie trafią leki,
Choćby pożarły setne apteki,
      Tu kres nadziei!
Ciężkiś mój grzechu nader w sumnieniu
Nielekka plama z ciebie w imieniu
      Z dawna szlachetnym.
Sto herbów sławy nie kontentuje,
Piątno niecnoty gdy pieczętuje.
      Złość nie do twarzy!
Choćby cię skrucha stłukła, stłoczyła,
Przecie pamiątka: złość w sercu była!
      Skaza na wieki!
Tak są szkodliwe twe brudy, glozy.
?yka zdarte, jak świeże powrozy
      Serce krępują.
Co moment, z pola dzień życia schodzi,
Przecie ma dusza w ekscesach brodzi
      Złość z wodą pijąc.
Choć tonie, ginie, "gwałtu" nie woła,
Moment, jak okręt pędzi wesoła
      W piekło styrując.
Oprócz dusz klęski wszędy ruiny
Wałem się sypią, z grzechu przyczyny
      Wędrowne kary,
Zań latem upał, tuż srogość mrozów,
Bez koni, wozów dojdą obozów
      W szyku stawając.
Tam ludziom szyje podgolą Parki,
Potym nadęte wież, zamków karki
      Na łeb strącają.
Wnet się rozbłyszczą w murach wyloty,
Gdy grzech wypali kule i groty
      Z pomsty możdżerzów.
Z Marsem w kontr chodzi na bakier z pokojem,
On trzęsie zgodą, on rządzi bojem,
      Wietrznik na wszystko.
Niech pakta będą z kim chcąc zawarte,
Wraz dokumenta staną podarte
      Za płytkim mieczem.
On trwoży dwory, trzęsie pałace,
Gdy mściwa pomsta we drzwi kolące,
      Trwoga w pokojach.
Za stół zasiada, rwie kęsy z gęby,
Dożuć nie dadzą latając zęby.
      Febra w jelitach.
Choć się wiwaty zaczną po stole,
Kielich z nóg spada, a oschłe wole
      Dręczy pragnieniem.
Nie kontentują tam krotofile,
Gdzie się przylepka rozgości niemile,
      Wszytko wywrotem.
Niech się sonaty kapel wydadzą,
Lub serenady, gale zgromadzą
      Wdzięczne opery,
Niech się wysila metr kapelista,
Zerwie myśl dobrą grzech kompanista
      Trenem wewnętrznym.
Latem ogrody, oranżeryje.
Flory, tulipy, róże, lilije
      Nie uweselą.
Zimą przejazdki, brygad parady,
W zapust kuliki, miłe szlichtady
      Czoło zakwaszą.
Wszędy się wścibi ścisły kolega,
Ból serce ściśnie, gdzie grzech dolega
      W parze z frasunkiem.
Próżno myśl suszyć, nic nie rozbije
Melancholiji, póki grzech żyje
      W wnętrznym pokoju.
Kto by zamyślał siły stargane
Na betach spowić w sny pożądane
      W bezspnne nocy,
Sen o mil tysiąc oczu odbiega,
Gdy na sumnienie trwoga nalega,
      Grzech jawny nie śpi.
A któraż grzechu złość zliczy karta?
Gdy i anioła zamienił w czarta
      A królów w wołu.
Wielkie bo w niebie grzechu rodziny,
A pogrzeb w piekle, z pychy ruiny:
      Tak zawsze kończy!
Ten łotr i tyran niebo skołatał.
Ani swej dziury wiecznie załatał,
      Którą Luciper
Rozdarł dość twardej buty rogami
W dół na łeb lecąc z adherentami,
      Tak profitował.
Dośćże już w grzechach śmiechu, szaleństwa,
Doda łaskawie niebo zwycięstwa,
      Vale bez zwrotu.
Boska obraza brzydka maszkara,
W której konwoju plaga i kara:
      Jezus Maryja!
Pod cetnarami duszę stroskaną
Złości towarem naładowaną
      Na szlakach łaski
W niebo winduje moc nieustanna,
Maryja, Józef, Joachim, Anna,
      Jezus Maryja!


Uwaga o wieczności

W pielgrzymstwie świat ten ustawnie krążę
Nie wiedząc dokąd. Atoli dążę
      Każdej minuty.
Lata, miesiące, dni i godziny
Mijając dają znać, że terminy
      Tuż tuż zbliżają,
Do których zmierzam, których dojść muszę.
Jednak nie dojdę, chociaż wysuszę
      Myśl mą o onych.
W następującej co też wieczności
Czeka mię w onej nieprzeżytości?
      Co mam rokować?
Bóg mię upewnia i uczy wiara,
Przykłady twierdzą, nie sen, nie mara,
      Wierzyć należy,
Że są dwie drogi do niej nam dane,
Ale na której ja się zostanę?
      To utajono!
Szczęśliwość wieczna, trwałe wesele,
Nienasycone aniołów trele
      W dziedzictwie nieba.
A nade wszytkie uszczęśliwienia,
Zyski rozkoszy i dobre mienia
      Bóg serca meta.
Czyli też owa, ach! co nie wiecie,
Straszliwa cząstka, przez wiek przeklęcie
      Przebywać w piekle?
Zawsze umierać w mękach i głodzie,
Żyć jednak w ogniu także o chłodzie,
      Nie mieć nadziei.
A nade wszytkie męczarnia sroga
Utrata Stwórcy własnego, Boga,
      Ach bez rewanżu.
Nieszczęśliwości! kto w cię ugodzi?
Rozum nie zważy, myśl nie dochodzi,
      Jakeś nieznośna.
Złorzeczyć Stwórcy i tak wiekować,
Któremu służyć jest to królować.
      Stanie feralny!
Przytomność tego i pamięć straty
Dwaj to tyrani bez alternaty
      Wiecznie dręczące.
Tych dwóch terminów we mnie uwaga,
Nadzieję bojażń tuż razem wzmaga,
      Umysł utrapienia.
Drżeli od strachu mając w pamięci
I myśląc o tym w swym życiu święci,
      Cóż mnie grzesznemu?
Uczynków dobrych świadek sumnienie
Cieszyło onych przez utwierdzenie
      W dobrej nadziei.
Mnie gdy przeciwnie przeświadczą, dręczy
Strofuje o złe, katuje, męczy,
      W rozpacz wprowadza.
Cóż tak stroskany pocznę w tej mierze?
Izali wdam się w tę, co mię bierze:
      Rozpacz i trwogę?
Stój tak myśl sroga! ustąpcie trwogi!
Chociaż dwoiste wieczności drogi,
      Ujdę nieszczęsnej.
Wszak miłosierdzie grzesznemu torem.
Jego się chwycę i tym to wzorem
      Idąc nie zmylę.
Krwawe ran znamię Jezusa w błędzie
Prostować tor mi niechybny będzie
      W wiecznej podróży.
Przy krzyżu w drodze na prawo pójdę,
Tej mety co łotr niechybnie dojdę
      A nie lewicy.
Tylko Ty, Jezu, krwi Twej z szacunku
Nie broń na okup i mnie z szafunku,
      Przynajmniej kropli
O tę kropelkę Twoja przyczyna
Niech mi niebronna będzie u Syna,
      Matko Najświętsza!
Pełna litości przyjmi wzdychanie,
Synowi oddaj na ubłaganie
      Serca boleści,
Któraś pod krzyżem stojąca zniosła,
By ta ofiarą dla mnie przyniosła
      Pewność zbawienia.
O to Cię, Jezu, przez Matki łkanie,
O to przez Syna Matki skonanie
      Ze łzami proszę.
Patrz glino prochu czyli źdźbło jedno,
Dokąd twa dąży złość z duszą biedną.
      Jezus Maryja.
Niechże twym piaskiem przeczyści oczy,
Wnętrzna ślepota z serca wyskoczy.
      Maryja, Józef. Amen.


Żądza większej chwały Boskiej

Nota: jak W pielgrzymstwie świat ten

Boże wcielony z Maryi dany,
Od nieba, ziemi bądź na przemiany
      Wiecznie kochany.
Jezu maleńki, Boże nasz wielki!
Przez Twej dobroci dokument wszelki
      Bądź nam miłościw.
Królom, pasterzom majestat tajnie
Zjawił, za nieba żeś obrał stajnię,
      Chlew też me serce.
Masz we mnie jednym osła i wołu,
Mieszkajże, mieszkaj w sercu pospołu,
      A wyrzuć śmiecie.
Ach! sprowadziłem ekscesów trzody,
Żmije, padalce, ropsko i wrzody
      W moje sumnienie.
Widzisz w mej duszy biesów bestyje,
Brudy, szkarady, niechże wymyje
      Twa krew najdroższa.
Uczyń mię gębką czy miotłą Twoją,
Niech z Tobą spoinie, z ochotą moją
      Z dusz skazy zmiatam.
Niech ziemię, piekło żywo musztruję
W Twej czci i sławie, niech Cię miłuję
      Z wszelkim stworzeniem.
Uczyń Twej chwały mnie instrumentem,
Niech Cię wynaszam każdym momentem
      W całej wieczności.
Uczyń mię celem wszelkiej Twej woli,
By najtrudniejszej, choć tej, co boli,
      Z reszty łask kwita.
Jezu po pracach krzyżem zemdlony,
U słupa srodze za mnie zsieczony
      Udziel mi bólów,
Daj znać, że w krzyżach dukt w niebo prosty,
Bym się nie zbraniał wszelakiej chłosty
      Z ręki ojcowskiej.
Jezu do krzyża przyćwiekowany,
Zbity, skrwawiony, zamordowany,
      Pozwól łaskawie:
Niech w życiu, w zgonie najświętsze Imię
Twoje, Twej Matki będzie w estymie.
      Jezus Maryja.


Suplika o miłość Boga, Jezusa i Maryi

Boże, Boże, Stwórco nasz!
Kiedy Twoje miłość dasz,
      Kiedy Ciebie szacować
      I nad wszystko miłować
      Zaczniem wszyscy statecznie
      Prawa pełniąc skutecznie?
Jezu, Jezu, Panie nasz!
Ty na twardym Krzyżu trwasz
      Zbyt zbity, skatowany!
      Srodze zamordowany,
      Nie gwoździe, Cię trzymają
      Więzy miłości, dają
Znaki ran oczywiste
Sącząc krople krwi czyste,
      Żeś siebie wyniszczywszy,
      Wnętrzności wyiskrzywszy
      Twoją śmiercią nas zbawił,
      Eksces litości zjawił.
Jezu, Jezu, Ojcze nasz!
Kiedy Matki miłość dasz?
      Twojej, Twojej Maryi,
      Najśliczniejszej liliji,
      Naszej obronicielki,
      We łzach pocieszycielki?
Ona gniew mityguje,
Niebios groty wstrzymuje,
      Pod swój płaszcz przygarnywa,
      A łaskami okrywa
      Błagając Stworzyciela,
      Sędziego Zbawiciela.
Ach, tych trzech kochać mamy!
A jedno serce mamy.
      Więcej, więcej serc trzeba!
      Wspomagajcież nas nieba,
      Boga, Jezusa, Matkę,
      Byśmy nie wpadli w płatkę.
Trzeba lepiej i więcej
Kochać oraz goręcej.
      Oni nasza nadzieja,
      Nie znamy Dobrodzieja
      Innego jako Poga
      Ani Matki, gdy trwoga.
O święci aniołowie,
Wielcy serafinowie,
      Wyznawcy, męczennicy
      Z męczeńskiej ran krynicy
      Dajcie, lejcie potoki,
      By serc afekt stooki
Widział, kochał na wieki
Boga topiąc powieki
      W Jego dziwnej piękności,
      Słodyczy i wdzięczności:
      On jeden wszystko może,
      Nas wiecznie zapomoże.
Niebiosa, o nas dbajcie,
Z nami spoinie kochajcie
      Jezusa i Maryją
      Wszech wieczności liliją,
      Za nasze, Wasze dajem
      My serca Bogu wzajem,
            Na wieki.


Tekst o miłości Bożej

Boże mój! Boże, Tyś dobro najwyższe.
Wielbię Cię, chwalę, stworzenie najliższe,
      Kocham Cię, Boże, kocham całym sobą,
      Kocham Cię, Boże, kocham całym Tobą,
      Twą wszechmocnością, przedwieczną mądrością,
      Wolą, pamięcią, Twą kocham miłością
            Jedynie dla Ciebie.
Boże i wszystko, królów, sędziów Panie,
Tyś jest, któryś jest! zastępów Hetmanie,
      Kocham Cię sercem, a sercem Maryi
      I wszystkich świętych w niebios kompaniji
      Śpiewam Ci "Święty, święty" z aniołami,
      Kłaniam się z księstwy i z cherubinami,
            Boś Pan nad Panami.
Boże, Tyś Ociec i Pan miłościwy,
Na dobrych hojny, a na złych nie mściwy.
      Twe miłosierdzie wszystko opasało,
      Twojej litości i piekło doznało:
      Bo i tam winy nie z całej Twej siły
      Karzesz. Twą głoszą podziemne mogiły
            Dobroć nieskończoną.
Pełne niebiosa i ziemia szczodroty,
W nędznych sierotach fortunne obroty,
      Zwierzęta, ptastwo żywisz i żywioły,
      Mrówki, robaczki są to nasze szkoły,
      W których się uczym Twego zmiłowania,
      Z onych konserwy i pieczolowania
            Twa dobroć jaśnieje.
Trosk alternaty i krzyżów krzyżyki,
Gromy, pioruny, chorób komuniki,
      Śmierć, czyściec, piekło i wieczność bezdenn,
      Na firmamencie rozkosznie odmienna
      Na nas wołają prośbą, groźbą dają
      Impet miłości. Niech serca pałają
            Ku Stwórcy swojemu.
Kocham Cię, Boże, boś mię wprzód miłował,
Kiedyś z niczego człekiem uformował,
      Twój obraz na mię, jakże Cię obrażać!
      Bez zasług łaski jak tego nie zważać!
      Tyś ze mną, we mnie, a ja w Twoich ręku,
      Mam wszystko w jednym Twej piękności wdziękul
            Boś Ty jeden wszystko.
Nic mi po niebie, jeślibym tam Ciebie
Nie miał miłować, bo nie szukam siebie.
      Obieram piekło, gdzie się ból rozwarzył,
      Bylebym razem z serca afekt żarzył
      Ogniem miłości wiecznej, to zbawienie!
      Bez Twej miłości wszędy potępienie,
            Boże, me kochanie.
Nie odrzucajże, co moc Twa zrządziła,
?askawość można ze mną uczyniła,
      Odbierz wiek, życie, zdrowie i fortuny,
      Honor i sławę, dziś mię rzuć do truny".
      Twoje to wszystko. Me serce gotowe
      Życia lub śmierci przyjmować osnowę,
            Jedne daj mi miłość.
Jezu mój Boże, co ja grzeszny widzę!
Za grzech żałuję, a złości się wstydzę.
      Za mnie nędznego łzy leją Twe oczy.
      Ach! z boku woda, z ciała krew się toczy,
      Jak Cię nie kochać! Tyś śmiercią ratował,
      W otwartych ranach drzwi, oknaś zgotował
            Do ucieczki grzesznych.
Cierpisz nas, Boże, cierpisz nasze winy,
Niechże ja cierpię wiecznie bez ruiny
      Miłości. Jezu, wiecznie nosisz znaki
      Ran pięciorakich, obieram żyć taki:
      Umrzeć i cierpieć wolę, a być wiecznie,
      Gdzie Ciebie będę miłował statecznie,
            Niż grzeszyć na świecie.
Boże mój, niechże ja Twój będę wiecznie
Cale i cały, niech kocham serdecznie.
      A żem był krnąbrny, nie rzutki w usługach
      Głupie ciesząc się w setnych grzechów długach,
      Ciebie samego Tobie ofiaruję,
      Przez Ciebie błagam, rany prezentuję
            Jezusa mojego.
Wlepiam me usta w Jezusowe rany,
O miłosierdzie, na piekło skazany
      Grzesznik wołając przez Twe rozwaliny:
      W rozdartych cząstkach dla mojej przyczyny
      Zmiłuj się, Boże! dla Twojego Syna
      Daruj, co moja zasłużyła wina,
            On nadto wypłacił.
Spojrzy na Jego, a oddal gniew srogi,
Zaciętość serca odbierz, daj żal mnogi,
      Niech trupem padnę u nóg Jezusowych,
      Ani się wracam do ekscesów nowych:
      Pozwól pokucie frysztu, łask godziny
      Nie skracaj, a dla Maryi przyczyny
            Boże, bądź miłościw.
Dziwny Bóg wszędy, we mnie najdziwniejszy,
Mocny, cudowny, najmiłosierniejszy.
      Na Boga we mnie spojrzy, o Maryja!
      I święci Pańscy, niech życia linija
      Prosty dukt bierze do wieczności świętej,
      Broń od lewicy w dzień Sądu przeklętej,
            Jezu i Maryja.
Boże miłości, serc jedyny celu,
Zebrzem uznając Twą litość nad wielu,
      Tysiąc tysięcy daj serc, miły Panie,
      Milijon niebios mało na kochanie
      Ciebie, zmiłuj się! Kochaj za nas siebie,
      Nadgródź niezdolność, pozwól widzieć w niebie
            I kochać na wieki.