|
|
Broglie (wymowa: Broj) książę Louis Victor de (ur. 1892-1987)
Fizyk francuski. W 1924 r. zaproponował teorię przypisującą cząstkom materialnym także właściwości falowe, (fale de Broglie'a) i za to otrzymał nagrodę Nobla w 1929 r. Jego hipoteza stworzyła podstawy dla mechaniki kwantowej. |
|
|
Compton (wymowa: Kompton) Arthur Holly (1892-1962)
Fizyk amerykański, specjalista w dziedzinie fizyki jądrowej i atomowej oraz promieniowania kosmicznego. W 1923 r odkrył zjawisko rozpraszania promieniowania X na elektronach (zjawisko Comptona) za które otrzymał nagrodę Nobla w 1927 r. W czasie II wojny światowej kierował produkcją plutonu jako dyrektor Metallurgical Atomic Project. |
|
|
Einstein Albert (1879-1955)
Fizyk urodzony w Niemczech. W 1905 r opublikował szczególną teorię względności. W tym samym roku wprowadził,dla wyjaśnienia zjawiska fotoelektrycznego, pojęcie kwantu światła - fotonu i stworzył kwantową teorię promieniowania oraz opublikował teorię ruchów Browna. W 1907 ogłosił teorię ciepła właściwego ciał stałych, a w 1916 - ogólną teorię względności. Twórca mechaniki relatywistycznej i teorii grawitacji. W 1921 r. otrzymał nagrodę Nobla za odkrycie praw rządzących zjawiskiem fotoelektrycznym. Po dojściu Hitlera do władzy (1933 r.) wyemigrował do USA. |
|
|
Euler Leonhard (ur. 1707-1783)
Pochodził ze Szwajcarii. Profesor uniwersytetu w Petersburgu oraz akademii nauk w Berlinie. Był matematykiem, fizykiem i astronomem. Dużo uwagi poświęcił zastosowaniom matematyki (np. w mechanice, teorii maszyn, balistyce). Jest uważany za jednego z twórców nowoczesnej matematyki. |
|
|
Faraday Michael (1791-1867)
Wybitny fizyk i chemik angielski, wielki samouk, który od dwunastego roku życia pracował zarobkowo, dzięki swym zdolnościom i wytężonej pracy osiągnął najwyższe zaszczyty naukowe. Z uwagi na liczbę odkryć uważany za jednego z najlepszych eksperymentatorów wszystkich czasów. Odkrył między innymi zjawisko indukcji elektromagnetycznej, dwa prawa elektrolizy (prawa elektrolizy Faradaya), dia- i paramagnetyzm; skroplił wiele gazów, a także był jednym z głównych twórców pojęcia pola. |
|
|
Gauss Carl Friedrich (ur.1777-1855)
Niemiecki matematyk, zajmował się prawie wszystkimi działami matematyki, a także geodezją, astronomią i fizyką. Wprowadził bezwzględny układ jednostek miar i opracował metodę pomiaru natężenia pola elektrycznego i magnetycznego. |
|
|
Gay-Lussac Louis Josheph (ur.1778-1850)
Francuski fizyk i chemik. Członek Akademii Francuskiej. Wyznaczył m.in. zależność objętości gazu od temperatury w przemianie izobarycznej. Dokonał wiele odkryć w dziedzinie chemii. |
|
|
Guericke Otto von (ur. 1602-1686)
Fizyk i wynalazca niemiecki. Wynalazł pompę próżniową (1650) i barometr wodny (1662), dzięki któremu wyznaczył ciśnienie powietrza i stwierdził jego zależność od wysokości i pogody. Wykonał doświadczenie z półkulami magdeburskimi. Zajmował się także elektrostatyką i wyjaśnił zjawisko tarcia. |
|
|
Galilei Galileo (Galileusz) (1564-1642)
Włoski fizyk, astronom i filozof. Stworzył podstawy nowoczesnej mechaniki (Galileusza transformacja) i zaczątki nauki o wytrzymałości materiałów. Skonstruował teleskop, odkrył 4 księżyce Jowisza, oraz plamy na Słońcu. Był pierwszym, który teorię fizyczną próbował oprzeć na eksperymencie. Z racji swych zasług zwany jest ojcem fizyki. Był prześladowany przez inkwizycję za propagowanie poglądów Mikołaja Kopernika. |
|
|
Hahn Otto (ur. 1879-1968)
Niemiecki fizykochemik, profesor uniwersytetu w Berlinie. Odkrył izotopy 228RA, 228Ac i 228Th , proaktyn oraz zjawisko izomerii jądrowej. W 1938 r. zinterpretował reakcję rozszczepiania jądra atomowego. Za to odjkrycie został laureatem nagrody Nobla w 1944r. |
|
|
Hamilton sir William Rowan (ur. !805-1865)
Matematyk irlandzki, profesor uniwersytetu w Dublinie. Wykazał formalny związek między optyką geometryczną a mechaniką klasyczną. Sformułował tzw. zasadę wariacyjną H. (zasada najmniejszego działania), odgrywającą doniosłą rolę w fizyce teoretycznej. |
|
|
Heisenberg Werner Carl (ur. 1901-1976)
Fizyk teoretyk niemiecki, profesor uniwersytetów w Lipsku i Berlinie. Wniósł ogromny wkład w rozwój mechaniki kwantowej, elektrodynamiki kwantowej, teorii ferromagnetyzmu, teorii pola i innych działów fizyki. W 1932 r. otrzymał nagrodę Nobla. |
|
|
Huygens Christian (ur. 1629-1695)
Holenderski fizyk, astronom i matematyk. Jest znany jako twórca teorii falowej światła, za pomocą której wyjaśnił wiele zjawisk optycznych. Zajmował się także mechaniką, m.in. podał teorię ruchu wahadła matematycznego i skonstruował zegar wahadłowy. Zbudował teleskop, za pomocą którego odkrył jeden z księżyców Saturna. Zajmował się badaniem krzywych oraz napisał pierwszy podręcznik z prawdopodobieństwa. |
|
|
Laplace Pierre Simon de (ur.1749-1827)
Astronom, matematyk i fizyk francuski. Członek Akademii Francuskiej. Jego prace z astronomii stały się podstawą rozwoju nowożytnej mechaniki nieba. Laplace jest autorem wielu prac z różnych dziedzin matematyki tj. teorie prawdopodobieństwa, równania różniczkowe cząstkowe, teorii wyznaczników. W dziedzinie fizyki podał m.in. metodę obliczania prędkości dźwięku w powietrzu. |
|
|
Newton Sir Isaac (1642-1727)
Wielki fizyk, astronom i matematyk angielski. Twórca mechaniki klasycznej, teorii ruchu planet, księżyców i komet, Układu Słonecznego. Odkrył (w 1666 r.) prawo powszechnego ciążenia. Współtwórca (niezależnie od Leibniza) rachunku różniczkowego i całkowego. Podał sposób obliczania potęgi dwumianu (dwumian Newtona). Wynalazł teleskop zwierciadlany. Autor dzieła: Philosophiae Naturalis Principia Mathematica - Matematyczne zasady filozofii przyrody. Zajmował się alchemią |
|
|
Planck(wymowa: Plank) Max Karl Ernst Ludwik(1858-1947)
Fizyk niemiecki, w 1900 r. opracował teorię promieniowania ciała doskonale czarnego przy założeniu, że emisja i absorpcja promieniowania odbywają się nie w sposób ciągły, lecz porcjami (kwantami - stała Plancka), co stworzyło podstawę klasycznej teorii kwantów. Otrzymał za to nagrodę Nobla w 1918 r. Zajmował się termodynamiką (funkcja Plancka). |
|
|
Röentgen (wymowa: Rentgen) Wilhelm Conrad (1845-1923)
Fizyk niemiecki, odkrył (1895 r.) przenikliwe niewidzialne promienie, które nazwał promieniami X (promienie Roentgena). W 1901 r. otrzymał za to odkrycie nagrodę Nobla. Prowadził również badania nad ciepłem właściwym i fizyką kryształów a także właściwościami substancji pod wysokim cisnieniem. |
|
|
Rubinowicz Wojciech (1889-1974)
Fizyk polski. Ważnym jego wkładem w naukę światową są prace z zakresu teorii dyfrakcji oraz promieniowania atomu |
|
|
Rutherford (wymowa: Redzerford) Ernest (1871-1937)
Fizyk angielski. Twórca podstaw nauki o promieniotwórczości i budowie atomu. Otrzymał nagrodę Nobla w 1908 r. z chemii za badania rozpadu promieniotwórczego. W 1911 r. opracował model atomu, w którym ładunek dodatni i masa skupione są w jądrze. W 1919 r. przeprowadził pierwszą sztuczną przemianę jądrową (przemiana azotu w tlen po zbombardowaniu azotu cząstkami a). Jest odkrywcą protonu. |
|
|
Skłodowska-Curie (wymowa: Kiurii) Maria (ur.1867-1934)
Polka pracująca we Francji, współtwórczyni nauki o promieniotwórczości. Otrzymała w 1903 r. (wraz z mężem Piotrem Curie, niezależnie od H. Becquerela) nagrodę Nobla za badania odkrytego przez Becquerela zjawiska promieniotwórczości. Powtórnie w 1911 r. otrzymała nagrodę Nobla za odkrycie polonu i radu i za prace nad właściwościami chemicznymi i fizycznymi ,tych pierwiastków. Odkryła promieniotwórczość toru. Dała podstawy radiochemii. |
|
|
Thomson (wymowa:Tomsn) Sir Joseph John (1856-1940)
Fizyk angielski. Otrzymał nagrodę Nobla w 1906 r. za teoretyczne i doświadczalne badania nad przepływem prądów elektrycznych przez gazy i za odkrycie swobodnych elektronów. Wyznaczył stosunek m/e dla elektronu. Rozdzielił (wspólnie z F. W. Astonem) izotopy neonu, wykazując, że również pierwiastki niepromieniotwórcze mają izotopy! |
