Mallowan Max E.L. 1904-1979
Max Mallowan rozpoczął swoją długą i niezwykle owocną karierę archeologiczną, jako asystent Leonarda Woolley'a w słynnych wykopaliskach w sumeryjsko-babilońskim mieście Ur (południowy Irak) w latach 1925-1930. Następnie w latach 1931-1932 pracował u boku Campbella Thompsona w starożytnej Niniwie (Mosul, północny Irak), podczas których odkryto nową, charakterystyczną dla północnej Mezopotamii w pierwszej połowie 3 tys. p.n.e., ceramikę (i związaną z nią kulturę), która od miejsca znalezienia otrzymała nazwę Niniwa V. Przez następne 30 lat prowadził intensywne badania w północnej Mezopotamii: w 1933 w Arpaczija (płn. Irak) a w 1934 przeprowadził badania powierzchniowe i sondażowe na kilku stanowiskach w dorzeczu Chaburu w płn.-wsch. Syrii). Rezultatem tych poszukiwań były badania na stanowisku Tell Brak (1934-1936) i Czagar Bazar (1937-38). Między innymi w wyniku tych badań zidentyfikował nowy rodzaj ceramiki malowanej, datowanej na pierwszą połowę 2 tys. p.n.e. którą nazwał chaburską. W 1938 przeprowadził też badania rozpoznawcze w dolinie rzeki Balich (płn. Syria). Ukoronowaniem jego działalności były wykopaliska w latach q949-1963) w Nimrud (starożytne Kalhu) -. stolicy królów asyryjskich. Rezultaty tych badań opublikował w dwutomowym dziele "Nimrud and its Remains" (1966), którego tytuł nawiązywał do słynnego dzieła A.H. Layarda.
W latach 1949-1958 był dyrektorem British School of Archaeology in Iraq. Od 1949 do 1960 był profesorem katedry Western Asiatic Archaeology na London University.
Od 1962 był członkiem All Souls College Uniwersytetu w Oksfordzie. W 1968 r. za zasługi na polu archeologii otrzymał tytuł szlachecki.
W roku 1977 opublikował autobiografię pt. "Mallowan's Memoires".
Jego pierwszą żoną (od 1930 do jej zgonu w 1976) była słynna autorka powieści kryminalnych - Agata Christie, która towarzyszyła mężowi w jego archeologicznych wyprawach. Stąd wątek archeologiczny i Blisko Wschodni w kilku jej powieściach. Agata Christie opublikowała też swoje wspomnienia z wykopalisk w Syrii ."Powiedzcie jak tam żyjecie" polskie tłum. E. Adamskiej, Warszawa 1998.
Mariette, (Pasza) François Auguste Ferdinand (1821-1881)
Francuski egiptolog i założyciel Egipskiej Służby Starożytności. Przybył do Egiptu, by szukać manuskryptów dla francuskiej Biblioteki Narodowej; zamiast tego zajął się wykopaliskami w Sakkarze i odkrył Serapeum z galeriami byków Apisów, dokonał też szeregu innych odkryć. Widząc, jak niszczeją starożytne budowle, a zabytki są bezkarnie rozkradane i wywożone z Egiptu, przedstawił kedywowi Saidowi Paszy projekt organizacji, która mogłaby temu przeciwdziałać. W 1858 został mianowany dyrektorem egipskich zabytków i rozpoczął zakrojone na ogromną skalę wykopaliska w całym niemal Egipcie, zwalczając jednocześnie wszelką nielegalną działalność na tym polu. W 1863 otworzył Muzeum Starożytności Egipskich w Bulak, później przeniesione do Gizy i wreszcie do centrum Kairu. Był też autorem libretta Aidy Verdiego.
Maspero, (Sir) Gaston Camille Charles (1846-1916)
Francuski egiptolog włoskiego pochodzenia, następca Mariette'a na sta-nowisku dyrektora muzeum w Bulak i Służby Starożytności. Jako pierwszy skopiował, przetłumaczył i wydał Teksty Piramid. Uporządkował i skatalogował ogromne zbiory muzeum kairskiego, uregulował sprawy wykopalisk w całym Egipcie i rozbudował znacznie Służbę Starożytności. Był wydawcą Catalogue Général, który w chwili jego śmierci liczył 50 tomów.
Michałowski, Kazimierz (1901-1981)
Polski archeolog klasyczny i egiptolog, do 1973 kierownik Katedry Archeologii UW, w latach 1939-81 wicedyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie, w latach 1956-81 kierownik Zakładu Archeologii Śródziemnomorskiej PAN. Jego działalność w Egipcie rozpoczęła się od trzech kampanii w Edfu w latach 1937-39, w ramach polsko-francuskiej misji, której był kierownikiem od drugiego sezonu. Zabytki uzyskane w wyniku partażu umożliwiły otwarcie w 1938 roku pierwszej galerii sztuki starożytnej w MNW. Po wojnie wykopa-liska w Egipcie wznowił w 1957 roku w Tell Atrib, a w 1959 założył w Kairze Polską Stację Archeologii Śródziemnomorskiej, która koordynowała wszelkie dalsze działania w Egipcie i na Bliskim Wschodzie. W latach 1963-71 przewodniczył Międzynarodowemu Komitetowi Ekspertów Dla Ratowania Świątyni Abu Simbel. Dla unikalnych malowideł uzyskanych przez stronę polską, pochodzących z katedry w Faras, odkrytej podczas akcji ratowania zabytków w Nubii, którym groziło zalanie wodami Nilu spiętrzonymi przez tamę asuańską, zorganizował osobną galerię w MNW.
Montet, (Jean) Pierre Marie (1885-1966)
Francuski egiptolog, który w trakcie prowadzonych przez siebie wykopalisk w Tanis odkrył groby królewskie władców XXII dynastii, w większości nienaruszone i zawierające skarby ustępujące tylko skarbom Tutanchamona.
Morgan, de Jacques Jean Marie (1857-1924)
Francuski inżynier, geolog, archeolog i prahistoryk. Kierował misjami badawczymi na Kaukazie (1886-89) i w Persji (1889-91).
W latach 1892-97 pełnił funkcję Dyrektora Generalnego Serwisu Starożytności w Egipcie. W tym czasie dokonał wielu ważnych odkryć m.in. badając piramidy w Dahszur znalazł wspaniały zespół królewskiej biżuterii z okresu XII dynastii; odsłonił grób królowej Neithotep w Nagada, a także słynną obecnie mastabę wezyra Mereruki w Sakkara; zajmował się dokumentacją zabytków na obszarach północnej Nubii. Był, obok Williama M.F. Petriego, prekursorem badań nad prahistorią Egiptu.
W 1897 stanął na czele misji wykopaliskowej Iranie o nazwie Délégation en Perse, którą kierował do roku 1912. W tym czasie misja dokonała swoich najsłynniejszych odkryć w Suzie, stolicy Elamu, znajdując m. in. stelę z kodeksem praw Hammurabiego czy stelę zwycięstwa akadyjskiego króla Naramsina.
