| AUTOR |
DZIEŁO |
CYTAT |
EPOKA |
| Leśmian Bolesław |
"Dusiołek" |
" Rzekł Bajdała do Boga:
O, rety - olaboga!
Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,
Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?" |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"Dziewczyna" |
"Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony." |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"Dziewczyna" |
"I była zgroza nagłych cisz! I była próżnia w całym niebie!
A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?" |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"Dziewczyna" |
"Nic - tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!
Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata? |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"Dziewczyna" |
"Niczyich oczu ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!
Bo to był głos i tylko - głos, i nic nie było, oprócz głosu!" |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"Kabała" |
"Oto pragnę odgadnąć bieg życia strumieni -
Dni przyszłe, dni wysiłkiem godzin rozszalałe -
W dłoni mam karty, zżółkłe, jak liście jesieni,
Od wichru wróżb trawiących. Układam kabałę." |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"Łąka" |
"Czy pamiętasz, jak głowę wynurzyłeś z boru,
Aby nazwać mnie Łąka pewnego wieczoru?
Zawołana po imieniu
Raz przejrzałam się w strumieniu -
I odtąd poznam siebie wśród reszty przestworu." |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"Powrót" |
"Gwiazdo, cos spadła, śnij mi się, śnij !
W progum wędorowny porzucił kij,
Byłem ja leśny
Byłem bezkreśny,
A dzisiaj - czyj?" |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"Trupięgi" |
"Ja - gniewny, nim się duch mój z prochem utożsami,
Będę tupał na niego tymi trupięgami!" |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"W czas zmartwychwstania" |
"I cóż, ze surma w niebie gra,
By nowym bytem - świat odurzyć?
Nie każdy śmiech się zbudzić da!
Nie każda łza się da powtórzyć!" |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Leśmian Bolesław |
"W czas zmartwychwstania" |
"W czas zmartwychwstania Boża moc
Trafi na opór nagłych zdarzeń." |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Lie Cy |
|
"W śmierci dobrzy znajdują wytchnienie, źli zaś i tak muszą się jej poddać." |
antyk |
| Lipska Ewa |
"My" |
"My - rocznik powojenny otwarty na oścież -
W pełnokomfortowym stanie swojego ciała
Czytamy Sartre'a i książki telefoniczne." |
współczesność |
| Lipska Ewa |
"My" |
"My. Rocznik powojenny ze spokojnych doniczek." |
współczesność |
| Liwiusz |
|
"Biada zwyciężonym!" |
antyk |
| Liwiusz |
|
"Doświadczenie jest jedynym korektorem praw." |
antyk |
| Liwiusz |
|
"Im większe szczęście, tym mniej należy mu ufać." |
antyk |
Machiavelli
Niccolo |
"Książe"
( motto do "Konrada Wallenroda" Adama Mickiewicza) |
"Są dwa sposoby walki; można być lisem albo lwem." |
renesans |
Machiavelli
Niccolo |
"Myśli" |
"Ludzie nader rzadko potrafią być całkiem źli albo całkiem dobrzy." |
renesans |
| Marek Aureliusz |
|
"Każdą pracę wykonuj, jakby miała ona być ostatnią w życiu." |
antyk |
| Marek Aureliusz |
|
"Ludzie stworzeni są po to, aby jedni drugim podlegali. Albo więc ich ujarzmij, albo naucz się ich znosić." |
antyk |
| Marek Aureliusz |
|
"Nie należy się gniewać na bieg wypadków, bo to ich nic nie obchodzi." |
antyk |
| Marek Aureliusz |
|
"Straszną jest rzeczą, kiedy dusza szybciej zmęczy się życiem niż ciało.' |
antyk |
| Maria Pawlikowska - Jasnorzewska |
"Wagi" |
"Lecz choć o to prawo nad prawem,
Tyleż groźne, o i łaskawe -
O dawna równowagę i dobra i zła,
Prosimy cię, niebo krwawe,
Prosimy cię, ero nasza niepojęta!" |
dwudziestolecie
międzywojenne |
| Menander |
|
"Być człowiekiem - to dostateczny powód, żeby być nieszczęśliwym." |
antyk |
| Menander |
|
"Czas goi wszelkie rany." |
antyk |
| Menander |
|
"Dostanie się w ręce kilku lekarzy grozi śmiercią." |
antyk |
| Menander |
|
"kochani przez bogów umierają młodo." |
antyk |
| Menander |
|
"Rozum jest naszym bogiem - sprawcą szczęścia i nieszczęścia." |
antyk |
| Mencjusz |
|
"Nie płaci się za zamiary, lecz za pracę, którą wykonano." |
antyk |
| Miciński Tadeusz |
"Kniaź Patiomkin" |
"... człowiekiem jest ten, kto stoi sam wobec wieczności." |
Młoda Polska |
| Miciński Tadeusz |
"Kniaź Patiomkin" |
"Człowiek jest roślina bagnista, życie - moczar cuchnący, dusza - to smutne, czarne jezioro pod ziemią, o którym mówią bajki." |
Młoda Polska |
| Miciński Tadeusz |
"Xiądz Faust" |
" W Polsce zabrudziło się życie ziemne, bo gdzieś na niebie malowano freski...Zemściły się ideały." |
Młoda Polska |
| Miciński Tadeusz |
"Xiądz Faust" |
"Trzeba silnej żelaznej pięści, która by samych Polaków umiała utrzymać w karbach. Ta pięść musi wznosić jednocześnie bramę wolności i posłuszeństwa." |
Młoda Polska |
