Kudurru ("kamień graniczny") babilońskiego króla Meliszipaka II (1188-1174 p.n.e.)
8. Kudurru ('kamień graniczny') babilońskiego króla Meliszipaka II (1188-1174 p.n.e.). Czarny wapień. Wys. 68 cm. Muzeum Luwru.
8. Kudurru ('kamień graniczny') babilońskiego króla Meliszipaka II (1188-1174 p.n.e.). Czarny wapień. Wys. 68 cm. Muzeum Luwru.
Czarny wapień. Wys. 68 cm
Miejsce znalezienia: Suza
Muzeum Luwru
Zabytek znaleziony został przez francuską misję archeologiczną, którą kierował Jacques de Morgan, na tzw. tellu akropolu w Suzie. Kudurru byly dokumentami poświadczającymi królewskie nadania ziemi członkom rodziny królewskiej oraz dworskim dostojnikom w okresie panowania w Babilonii dynastii kasyckiej w 2. połowie 2 tysiąclecia p.n.e. Tekst wyryty na kudurru powtarzal treść dokumentu nadania ziemi, której oryginał zapisywano na opieczętowanej glinianej tabliczce. Nazwa "kamień graniczny" wywodzi się z tego, że w tekscie podane byly dokładne wymiary i lokalizacja nadanej ziemi. W dalszej części zawarte sa zaklęcia skierowane do różnych bogów, aby srodze ukarali tego kto chciałby zniszczyć ten dokument lub zmienić granice darowizny. Istotnym elementem każdego kudurru jest bogaty zestaw przedstawień symboli bóstw wyobrażonych w kilku rejestrach kompozycji pasowej. Przedstawione bóstwa też miały chronić darowiznę, jak i samo kudurru. Z zasady bóstwa przedstawione na steli były różne od tych, wymienionych w tekście.