Kreon

Był bratem Jokasty. Objął władzę w Tebach, gdy jej mąż, a jego szwagier Lajos zginął w niejasnych okolicznościach (jak się później okazało, zabił go Edyp). Kreon oddał tron Teb i rękę Jokasty Edypowi, gdy ten pokonał Sfinksa i uwolnił miasto od tego potwora. Gdy wyszły na jaw zbrodnie Edypa i nieszczęsny król udał się na wygnanie, władzę mieli sprawować na zmianę jego synowie, Eteokles i Polinik. Po raz drugi Kreon wstąpił na tron, kiedy zginęli oni w bratobójczej walce. Nowy władca nakazał wówczas pogrzebać Eteoklesa, który bronił Teb, a ciało Polinika, nacierającego na czele obcych wojsk, porzucić niepogrzebane. Zagroził śmiercią każdemu, kto próbowałby pochować zdrajcę. Gdy uczyniła to siostra poległych Antygona, Kreon skazał ją na śmierć (by nie przelewać królewskiej krwi, nakazał zamurować ją w grobowcu, gdzie Antygona popełniła samobójstwo). Decyzji ojca nie zdołał zmienić nawet jego syn Hajmon, narzeczony dziewczyny.

Kreon pojawia się w antycznych tragediach osnutych wokół mitów tebańskich: w "Królu Edypie" Sofoklesa, w "Edypie" Eurypidesa. Jego spór z Antygoną przedstawił Sofokles w swojej tragedii nazwanej jej imieniem. Racje nie leżą tu bynajmniej po jednej tylko stronie: Kreon jest władcą i musi rządzić Tebami silną ręką, tym bardziej, że niedawno wstrząsały nimi dramatyczne wypadki. Musi też dotrzymywać danego słowa - nawet wówczas, gdy będzie to oznaczało cierpienie jego bliskich. Gdy Antygona broni przed nim prymatu praw boskich nad ludzkimi, Kreon przeciwstawia jej racje polityczne - i nie są to argumenty błahe.