XI - gaz

XI. Gaz

GALERIA

      Stratedzy walczących stron przez cały czas wojny poszukiwali najskuteczniejszej metody zadania jak najcięższych strat przeciwnikowi. Masowość strat miała złamać wrogów i zmusić ich do kapitulacji. Niemcy, zdając sobie sprawę z ograniczoności własnych rezerw ludzkich w stosunku do możliwości państw Ententy, zdecydowali się jako pierwsi na użycie broni masowego rażenia. Znaczne zasługi w badaniach nad nową bronią i nad uruchomieniem jej produkcji odegrał wybitny niemiecki chemik - Fritz Haber.

      22 kwietnia 1915 r. pod Ypres Niemcy, wykorzystując pomyślny kierunek wiatru, po raz pierwszy rozpylili na pozycje alianckie chmury silnie trującego chloru. W wyniku falowego ataku gazowego śmierć poniosło 5 tys. żołnierzy, a dalszych 15 tys. oślepionych było niezdolnych do walki. Ententa nie pozostała dłużna. Już we wrześniu 1915 r. Anglicy gazowali okopy niemieckie.

      Z czasem metody wojny gazowej udoskonalono. Aby uniezależnić się od kapryśnych wiatrów, środkami toksycznymi napełniano pociski armatnie. Doskonalono także same śmiercionośne substancje. W czasie wojny wymyślono blisko pięćdziesiąt ich typów - wśród nich iperyt, fosgen, luizyt. Użyto w walce 120 tys. ton gazów. W wyniku zatrucia tym rodzajem broni śmierć poniosło ponad 90 tys. żołnierzy. Nie spełniały dostatecznie swego zadania maski przeciwgazowe, które od 1916 r. stały się trwałym elementem wyposażenia walczących. Bezradność wobec zagrożenia ze strony środków chemicznych była jednym z najokrutniejszych doświadczeń weteranów Wielkiej Wojny.

<<wstecz

I WOJNA strona główna

dalej>>